บทที่ 4 ถ้าจะแต่ง ท่านก็แต่งเองเสียสิ

พี่สะใภ้หลิวพยักหน้า เอ่ยชื่นชม “แม่นางมั่วมีความสามารถ หมู่บ้านเราไม่มีใครเก่งเท่าแม่นางมั่วอีกแล้ว สมกับที่เป็นบุตรีของฉู่กั๋วกง”

หนานกงมั่วเลิกคิ้ว “พี่หลิว มีธุระอันใดกับข้ารึ”

พี่สะใภ้หลิวยิ้มตอบ “นั่นสิ ข้าเกือบลืมไปแล้ว จวนฉู่กั๋วกงมีผู้คนมาจำนวนมา

บทที่ 5 ปมในใจของพ่อลูก

เมื่อได้สติ จึงยิ้มขมขื่นออกมา หนานกงมั่วเริ่มเตรียมมื้อกลางวันของนาง

นำข้าวสารไปล้าง จากนั้นหยิบผักกาดขาวมาหนึ่งหัว ทำผักกาดขาวซอสเปรี้ยวอย่างง่ายๆ ส่วนใบที่เหลือนำมาทำน้ำซุป นั่นคืออาหารมื้อนี้แล้ว ชาติที่แล้วงานอดิเรกของนางมีไม่มาก สิ่งที่ทำได้ดีก็คงเป็นการทำอาหาร โชค

บทที่ 6 หากเขารังแกเจ้า ข้าจะฆ่าเขาแทนเจ้าเอง

เพียงแค่คิดถึงสายตาคู่นั้นขึ้นมา เขาก็พลันรู้สึกว่ามีบางส่วนในร่างกายนั้นซ่อนความเจ็บปวดเอาไว้

“ข้าอยากเห็นเช่นกัน ว่าไม่เจอกันหลายปี หญิงร้ายผู้นี้จะไร้ความคิดขนาดไหน” หนานกงไหวเดินออกจากประตูไปด้วยความโกรธ

“ท่านพ่อ” หนานกงชวี่และหนานกงฮุยกำลั