บทที่ 390

กลางดึกในค่ายทหาร (2)

หนานกงมั่วยิ้ม “ข้าขายอาหารให้กับท่านแม่ทัพ ท่านแม่ทัพให้เงินกับข้า เดิมนั่นก็เป็นการค้าแล้ว ถ้าหากในอนาคตงานใหญ่ของท่านสำเร็จลุล่วง มอบเส้นทางการค้าไปยังทิศตะวันตกให้ตระกูลมั่วของข้า นับว่าดีที่สุดแล้ว”

แม้แม่ทัพอู่เต๋อจะไม่ใช่พ่อค้า แต่เส้นทางการค้านี้ทำเงิน

บทที่ 391

กลางดึกในค่ายทหาร (3)

หนานกงมั่วเก็บป้ายทองพลางหัวเราะ เอ่ย “หนานกงมั่ว ขอถามท่านแม่ทัพมีนามว่าอย่างไร”

ชายคนนั้นครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ จากนั้นหันไปประสานมือคารวะหนานกงมั่ว เอ่ย “ที่แท้คือซิงเฉิงจวิ้นจู่ ได้ยินชื่อเสียงมานาน ข้าน้อยเจียงฉงเฟิง รองผู้บัญชาการเมือ

บทที่ 392

รับทหารกบฏกลับคืน ทำคุณงามความดี (1)

นายทหารที่อิจฉาถอนหายใจออกมา เอ่ย “ใครใช้ให้โชคชะตาของเราไม่ดี แต่เราก็นับว่าไม่เลวแล้ว อย่างน้อยก็ยังมีอะไรกิน ได้ยินมาว่าคนที่ถูกจับมา บ้างก็หิวตายไปแล้ว” ตอนนี้ขาดทุกอย่างยกเว้นขาดคน ไม่มีคนก็ไปจับแค่นั้นก็พอแล้ว

“หิวตายนั่นนับประสาอะไร” นายทหาร