บทที่ 383 ตัวตลกที่เต้นแร้งเต้นกา (1)

ชายผู้เป็นหัวหน้าเอ่ยขึ้น “ไม่เลว ไม่เลว พวกเราย่อมมีห้องดีอยู่แล้ว แม่นางอยากพักแบบใดย่อมมีแบบนั้น”

หนานกงมั่วเอ่ยถาม “ตอนพวกเรามาถึงพบว่าในเมืองมีเพียงไม่กี่คน หรือว่าพวกเขาก็ถูกพวกเจ้าเชิญไปเสวยสุขหรือ”

ชายผู้นั้นยิ้ม เอ่ย “แม่นาง สุขนี้ใช่ว่าทุกคนจะเสวย

บทที่ 384 ตัวตลกที่เต้นแร้งเต้นกา (2)

เมื่อมองเห็นทั้งสามคนเดินเข้ามา สายตาของชายวัยกลางคนที่นั่งอยู่บนตำแหน่งเหนือสุดตวัดมองมายังหนานกงมั่ว ผลักสตรีที่นั่งพิงตนเองออกไปพลางลุกขึ้นนั่งตัวตรง คนอื่นเห็นท่าทางเช่นนั้นของเขาจึงค่อยๆ หยุดและหันมามองทั้งสามคนที่ยืนอยู่หน้าประตู

“สองคนนี้เป็นใครกัน”

บทที่ 385 เมืองหลิงโจวที่ไม่อาจควบคุม (1)

ชายวัยกลางคนก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว เขาทำความชั่วมามาก สามารถมีชีวิตอยู่ในยุทธภพได้นานเพียงนี้นับว่าตาพอมีแววอยู่บ้าง ดูจากฝีมือเมื่อครู่ของชายตรงหน้าก็รู้แล้วว่าต่อให้พวกเขารวมกันก็ยังมิใช่คู่ต่อสู้ของเขา ยิ่งไปกว่านั้นด้านข้างยังมีสตรีที่ดูบอบบางทว่าสามาร