บทที่ 382 เมืองเล็กอันแปลกประหลาด (2)

หนานกงมั่วเงยหน้าขึ้นมองเว่ยจวินมั่วที่ยืนอยู่ข้างๆ เว่ยจวินมั่วเอื้อมมือไปจับมือนางไว้ สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นจางๆ จากฝ่ามือของเขา หนานกงมั่วยิ้มเล็กน้อยและไม่เอ่ยอันใดให้มากความ

เดินตามเจ้าของโรงเตี๊ยมไปที่ห้องพักในเรือนด้านหลัง ตอนนี้ในโรงเตี๊ยมมีแขกเพียงสอ

บทที่ 383 ตัวตลกที่เต้นแร้งเต้นกา (1)

ชายผู้เป็นหัวหน้าเอ่ยขึ้น “ไม่เลว ไม่เลว พวกเราย่อมมีห้องดีอยู่แล้ว แม่นางอยากพักแบบใดย่อมมีแบบนั้น”

หนานกงมั่วเอ่ยถาม “ตอนพวกเรามาถึงพบว่าในเมืองมีเพียงไม่กี่คน หรือว่าพวกเขาก็ถูกพวกเจ้าเชิญไปเสวยสุขหรือ”

ชายผู้นั้นยิ้ม เอ่ย “แม่นาง สุขนี้ใช่ว่าทุกคนจะเสวย

บทที่ 384 ตัวตลกที่เต้นแร้งเต้นกา (2)

เมื่อมองเห็นทั้งสามคนเดินเข้ามา สายตาของชายวัยกลางคนที่นั่งอยู่บนตำแหน่งเหนือสุดตวัดมองมายังหนานกงมั่ว ผลักสตรีที่นั่งพิงตนเองออกไปพลางลุกขึ้นนั่งตัวตรง คนอื่นเห็นท่าทางเช่นนั้นของเขาจึงค่อยๆ หยุดและหันมามองทั้งสามคนที่ยืนอยู่หน้าประตู

“สองคนนี้เป็นใครกัน”