บทที่ 372 หลุมพรางที่ไร้ข้อโต้แย้ง! (2)

มองไปยังเฉียวเฟยเยียนอีกครั้ง ยิ้มเยาะแล้วเอ่ยว่า “เจ้าเห็นแล้วใช่หรือไม่ ชายผู้นี้มิได้รักเจ้าเลย เขาแค่เพียงเห็นเจ้ารูปโฉมงามจึงอยากเชยชมเท่านั้น หากเขารักเจ้าจริง เหตุใดเขาถึงไม่ล้างแค้นแทนข้า”

เฉียวเฟยเยียนตัวสั่นเล็กน้อย เอ่ย “อู่เอ๋อร์ เจ้าอย่าทำให้ท่

บทที่ 373 หลุมพรางที่ไร้ข้อโต้แย้ง! (3)

หนานกงมั่วหันกลับไปมองที่โต๊ะในร้านทางด้านหลังตนแล้วจึงหันกลับมาเอ่ยเบาๆ “ข้าไม่นึกเลยว่าจะได้เจอท่านพ่อในที่แบบนี้ ท่านพ่อมาทำอันใดหรือเจ้าคะ”

หนานกงไหวกระแอมเบาๆ ยังไม่เอ่ยอันใด เฉียวเย่ว์อู่เชิดหน้าขึ้น เอ่ย “อีกสองวันจะเป็นวันเกิดของแม่ข้า ท่านลุงหนานกง

บทที่ 374 กล้ำกลืนความอัปยศ (1)

เฉียวเย่ว์อู่ก้าวไปข้างหน้า มองหนานกงมั่วอย่างอวดดี เอ่ยว่า “ซื้อก็ซื้อ มีอันใดดีนักหรือ! ท่านลุงหนานกง ข้าอยากได้ไข่มุกชิ้นนี้!”

แม่นาง แล้วของขวัญวันเกิดของท่านแม่เจ้าล่ะ หรือว่าจะเป็นไข่มุกแตกๆ ลูกนั้น

อาจเป็นเพราะรู้สึกผิดต่อเฉียวเฟยเยียน หรือเป็นเพราะต้องการ