บทที่ 36 สหายผู้ถูกชะตา

‘เพี๊ยะ!’ ฝ่ามือนั้นหยุดวาจาน่าเกลียดของหย่งชังจวิ้นจู่ทันใด เซียวเชียนเยี่ยใบหน้าทะมึน “ทหาร จวิ้นจู่ป่วยแล้ว พาจวิ้นจู่กลับจินหลิงไปส่งให้เสด็จแม่ช่วยดูแลบัดเดี๋ยวนี้”

“พ่ะย่ะค่ะ ท่านอ๋อง” ทหารองครักษ์สองคนเดินออกมา หยุดอยู่ตรงหน้าหย่งชังจวิ้นจู่ เอ่ยเสียงหนัก “เชิญจ

บทที่ 37 เยี่ยนอ๋องกังวลใจ

รอยยิ้มพระชายาเยี่ยนอ๋องจางลงเล็กน้อย เอ่ยเสียงเรียบ “เมื่อครู่เชียนเยี่ยบอกกับข้าแล้ว หย่งชังไม่สบาย ตอนนี้กลับไปพักผ่อนแล้ว เจ้าคงยังไม่ทราบข่าวใช่หรือไม่”

รอยยิ้มของพระชายาโจวอ๋องแข็งค้าง เขกศีรษะตัวเอง เอ่ยว่า “ดูหม่อมฉันสิ ลืมไปได้อย่างไรกัน เด็กคนนี้...ไม่ป่วยตอ

บทที่ 38 ตรงไปตรงมา

“ดูหวงจั่งซุนไม่ได้ร้อนใจใดๆ เลย” เว่ยจวินมั่วกล่าวเสียงเรียบ

“เขามีแผนในใจน่ะสิ เราที่เป็นลุงคงต้องมีคำอธิบายให้กับรัชทายาท ครั้งนี้มาเพื่อเป็นตัวแทนของราชวงศ์เพื่อไหว้บรรพบุรุษ ทำให้เป็นเรื่องใหญ่โตไม่ได้ เจ้าทำได้ดีมาก อย่าไปรวมหัวกับพวกเขาทำเรื่องเช่นนี้”

เว่ยจวินมั่วพ