บทที่ 346 ชีวิตอับจนของหร่วนอวี้จือ (2)

หร่วนอวี้จือแสดงท่าทางดีใจ มองไปยังจื่อเยียนพลางเอ่ยว่า "เจ้าเพียงแค่ต้องบอกพวกเขาไปว่าทุกอย่างเป็นเรื่องเข้าใจผิด..."

จื่อเยียนยิ้มหยัน "ข้าจื่อเยียน ที่ยึดติดกับเจ้าเพราะเจ้าไม่สนใจข้า ปล่อยข่าวลือใส่ร้ายเจ้าก็เพราะทั้งรักทั้งชัง ใช่หรือไม่" เพียงเห็นท่าท

บทที่ 347 ชีวิตอับจนของหร่วนอวี้จือ (3)

หร่วนอวี้จือยังคงล้มลุกคลุกคลานอยู่ที่หน้าทางเข้าหอชุนเฟิง ลุกขึ้นมายืนไม่ไหว จื่อเยียนที่ยืนห่างออกไปไม่กี่ก้าวมองไปยังเขาสายตาเฉยเมย ไร้ซึ่งความเกลียดชังหรือรอยยิ้มงดงามบนใบหน้านาง จากนั้นไม่นานหร่วนอวี้จือก็เงยหน้าขึ้น เมื่อมองไปเห็นจื่อเยียน ดวงตาของเขาก็

บทที่ 348 พยายามคายออกมา (1)

เรือนที่เฉียวเฟยเยียนอาศัยอยู่นั้นค่อนข้างห่างไกล ไม่ใช่แค่ความห่างไกล ตอนนี้แม้แต่เฉียวเย่ว์อู่และเฉียวชิงหนิงก็ย้ายออกจากลานเดิมไปอยู่ร่วมกันกับเฉียวเฟยเยียนแล้ว มารดาและบุตรชาย ทั้งสามอาศัยอยู่ในเรือนเล็กๆ ด้วยความคับข้องใจ และทุกคนไม่รู้ว่าเกิดสิ่งใดขึ้นกับหนานกงซูท