ตอน 345
ชายาแพทย์แห่งยุครุ่งโรจน์
บทที่ 345 ชีวิตอับจนของหร่วนอวี้จือ (1)
วางจอกสุราลง จื่อเยียนเอ่ยว่า “อีกประเดี๋ยวข้าจะร่ายรำ คงไม่รบกวนทั้งสามท่านแล้ว”
รอจนจื่อเยียนเดินออกไป ลิ่นฉังเฟิงเหลือบตามองใครบางคนที่นั่งนิ่งไม่พูดไม่จาพลางถอนหายใจ หนานกงมั่วเลิกคิ้ว “ทำไมหรือ”
ลิ่นฉังเฟิงชี้ไปยังเว่ยจวินมั่ว เอ่ย “เจ้าเคยเห็นกี่คนก
ตอน 346
บทที่ 346 ชีวิตอับจนของหร่วนอวี้จือ (2)
หร่วนอวี้จือแสดงท่าทางดีใจ มองไปยังจื่อเยียนพลางเอ่ยว่า "เจ้าเพียงแค่ต้องบอกพวกเขาไปว่าทุกอย่างเป็นเรื่องเข้าใจผิด..."
จื่อเยียนยิ้มหยัน "ข้าจื่อเยียน ที่ยึดติดกับเจ้าเพราะเจ้าไม่สนใจข้า ปล่อยข่าวลือใส่ร้ายเจ้าก็เพราะทั้งรักทั้งชัง ใช่หรือไม่" เพียงเห็นท่าท
ตอน 347
บทที่ 347 ชีวิตอับจนของหร่วนอวี้จือ (3)
หร่วนอวี้จือยังคงล้มลุกคลุกคลานอยู่ที่หน้าทางเข้าหอชุนเฟิง ลุกขึ้นมายืนไม่ไหว จื่อเยียนที่ยืนห่างออกไปไม่กี่ก้าวมองไปยังเขาสายตาเฉยเมย ไร้ซึ่งความเกลียดชังหรือรอยยิ้มงดงามบนใบหน้านาง จากนั้นไม่นานหร่วนอวี้จือก็เงยหน้าขึ้น เมื่อมองไปเห็นจื่อเยียน ดวงตาของเขาก็