บทที่ 34 หย่งชังจวิ้นจู่ (2)

ร้อยปีก่อนมีการรุกรานของต่างแคว้น ราชวงศ์ยากที่จะหลบเลี่ยงจึงมีอายุไม่ยืนยาว ตระกูลขุนนางต่างๆ เองก็ล่มสลายหายไปพร้อมกับราชวงศ์ เหลือเพียงตระกูลเซี่ยและเมิ่งที่ยังคงอยู่ไม่กลับเป่ยหยวน ขณะที่ลูกหลานของแคว้นต่างพากันทยอยกลับเข้าไปซ่อนตัวอยู่ในป่าเขา เมื่อยามเบื้องบนจัด

บทที่ 35 ปฏิเสธคำขอโทษ

ดังนั้นหญิงสาวที่อยู่ตรงนี้ซึ่งล้วนเป็นคุณหนูใหญ่เชื้อสายหลักที่ถูกเอาอกเอาใจจะให้พวกนางเรียกภรรยารองว่ามารดาเช่นนั้นหรือ อย่าว่าแต่บุตรจากภรรยาเก่าก่อนเลย แม่แต่ภรรยาที่แต่งเข้าไปใหม่ยังไม่ยินยอม เดิมทีก็ไม่อาจเทียบชั้นฐานะกับบุตรของภรรยาเก่าไม่ได้อยู่แล้ว หรือว่ายังจะให้

บทที่ 36 สหายผู้ถูกชะตา

‘เพี๊ยะ!’ ฝ่ามือนั้นหยุดวาจาน่าเกลียดของหย่งชังจวิ้นจู่ทันใด เซียวเชียนเยี่ยใบหน้าทะมึน “ทหาร จวิ้นจู่ป่วยแล้ว พาจวิ้นจู่กลับจินหลิงไปส่งให้เสด็จแม่ช่วยดูแลบัดเดี๋ยวนี้”

“พ่ะย่ะค่ะ ท่านอ๋อง” ทหารองครักษ์สองคนเดินออกมา หยุดอยู่ตรงหน้าหย่งชังจวิ้นจู่ เอ่ยเสียงหนัก “เชิญจ