บทที่ 253 เศรษฐีที่ซ่อนเร้น (2)

สีหน้าของเว่ยจวินมั่วเปลี่ยนไปเล็กน้อย ก้าวถอยหลัง “ต่อไปทุกอย่างในเรือนซูอวิ๋นต้องยกให้เจ้าเป็นคนจัดการ ฮูหยินจัดการตามเห็นสมควรก็พอ จริงสิ พวกนี้ก็ยกให้เจ้าด้วย” ลุกขึ้นยืนและยกกล่องเล็กออกมาจากตู้ วางลงตรงหน้าหนานกงมั่ว เอ่ยจริงจัง “นี่เป็นทรัพย์สินในบ้านทั้งหมดท

บทที่ 254 เศรษฐีที่ซ่อนเร้น (3)

อีกด้าน เรือนของชายารองเฝิง ชายารองเฝิงใบหน้าทะมึนจ้องเขม็งไปยังลูกสะใภ้ทั้งสอง ตำหนิอย่างหยาบคาย “ดูท่าทางไร้อนาคตของพวกเจ้าสิ เอาพวกเจ้ามาแล้วมีประโยชน์อันใด ดูคนของเรือนซูอวิ๋นนั่นสิ หากพวกเจ้ามีอนาคตเช่นนาง...มีประโยชน์จริงๆ” สะใภ้ทั้งสองมองสบตากัน มองเห็นความขมข

บทที่ 255 นี่มันดอกบัวขาว[1]ดีๆ นี่เอง (1)

เฝิงซื่อแสยะยิ้ม เอ่ย “ข้านึกว่าพระชายาซื่อจื่อจะจิตใจกว้างขวางมากกว่านี้เสียอีก พาเอาสินเจ้าสาวเข้าจวนมามากมายก็เท่านั้น” รางวัลก็ไม่ได้ต่างอันใดกันมากกับเมื่อครั้งเสิ่นซื่อและเซวียซื่อแต่งเข้าจวนเลยสักนิด

มามาผู้ดูแลชำเลืองมองเฝิงซื่อแล้วจึงเอ่ยว่า “