บทที่ 252 เศรษฐีที่ซ่อนเร้น (1)

แน่นอนว่าหนานกงมั่วรู้กฎข้อนี้ดี พยักหน้ารับก่อนจะหันไปมองเว่ยจวินมั่วพลางเลิกคิ้ว “ท่านจะไปห้องหนังสือก่อนหรือไม่”

เว่ยจวินมั่วเงียบไม่เอ่ยสิ่งใด ดึงเก้าอี้ด้านข้างออกมาแล้วนั่งลงไป ใช้การกระทำบอกความตั้งใจของตนเอง หนานกงมั่วกระตุกมุมปาก นั่งลงที่เก้าอี้ด้านข้าง ใ

บทที่ 253 เศรษฐีที่ซ่อนเร้น (2)

สีหน้าของเว่ยจวินมั่วเปลี่ยนไปเล็กน้อย ก้าวถอยหลัง “ต่อไปทุกอย่างในเรือนซูอวิ๋นต้องยกให้เจ้าเป็นคนจัดการ ฮูหยินจัดการตามเห็นสมควรก็พอ จริงสิ พวกนี้ก็ยกให้เจ้าด้วย” ลุกขึ้นยืนและยกกล่องเล็กออกมาจากตู้ วางลงตรงหน้าหนานกงมั่ว เอ่ยจริงจัง “นี่เป็นทรัพย์สินในบ้านทั้งหมดท

บทที่ 254 เศรษฐีที่ซ่อนเร้น (3)

อีกด้าน เรือนของชายารองเฝิง ชายารองเฝิงใบหน้าทะมึนจ้องเขม็งไปยังลูกสะใภ้ทั้งสอง ตำหนิอย่างหยาบคาย “ดูท่าทางไร้อนาคตของพวกเจ้าสิ เอาพวกเจ้ามาแล้วมีประโยชน์อันใด ดูคนของเรือนซูอวิ๋นนั่นสิ หากพวกเจ้ามีอนาคตเช่นนาง...มีประโยชน์จริงๆ” สะใภ้ทั้งสองมองสบตากัน มองเห็นความขมข