บทที่ 211 พระประสงค์ของฝ่าบาท (2)

หนานกงมั่วขมวดคิ้ว ในที่สุดก็ทนไม่ไหว เอ่ย “เจ้าสำนักกง ท่านช่วยเลือกคำเรียกขานที่ปกติสักนิดจะได้หรือไม่”

กงอวี้เฉินไม่เข้าใจ “คำเรียกขานเช่นใดจึงจะเรียกว่าปกติเล่า”

“หากเป็นไปได้ โปรดเรียกข้าว่าแม่นางหนานกงก็พอแล้ว” หนานกงมั่วเอ่ยตอบ กงอวี้เฉินนิ่งคิดอยู่ชั่วค

บทที่ 212 พระประสงค์ของฝ่าบาท (3)

ดังนั้น เมื่อเข้าวังมาแล้วสตรีทั้งหลายจึงมุ่งหน้าตรงไปหานางสนมที่มาจากตระกูลของตนเองทันที ส่วนคนที่ไม่มีนางสนมจากตระกูลของตนก็คงรู้สึกไม่ต่างจากงานเลี้ยงทั่วไป อย่างน้อยภายนอกทุกคนก็ยังนิ่งสงบดูเรียบร้อย ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้มีอะไร หนานกงมั่วก็คงมองไม่เห็น เพียงก้า

บทที่ 213 ลุงที่คอยปกป้อง (1)

“ฝ่าบาท...” ถึงแม้หนานกงมั่วจะกล้าหาญ แต่เมื่อได้ยินประโยคนั้นก็ตกใจไม่น้อย ข้าราชบริพารที่อยู่โดยรอบต่างพากันทรุดตัวคุกเข่าลงไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้า

“ก่อนหน้านี้ข้าได้ไตร่ตรองแล้ว ว่าจะยกเจ้าให้เยี่ยเอ๋อร์ดีหรือไม่” ฮ่องเต้ยิ้ม “หากมีเจ้าคอยค้ำจุน ข้าคงวางใจเรื่องเยี