บทที่ 157 คุณชายเสียนเกอ (1)

แม่ทัพเฉิงรีบช่วยโน้มน้าว “ท่านแม่ทัพ ที่คุณหนูใหญ่บอกก็ใช่ว่าจะทำไม่ได้ ในยามปกติเพียงหมอในค่ายก็เพียงพอแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น คุณหนูใหญ่จะกังวลก็สมเหตุสมผล” คนอื่นเองก็เห็นด้วยจึงพากันช่วยกันโน้มน้าวหนานกงไหว หนานกงไหวทำอันใดไม่ได้จึงจำต้องยอมตอบรับไปเช่นนั้น

สถานการณ์

บทที่ 158 คุณชายเสียนเกอ (2)

ทั้งสองเดินออกมาจากกระโจม ฝังเอ่ยด้วยท่าทีตื่นเต้น “เมื่อครู่มีคนมารายงานว่ามีคนเจอสิ่งของที่คุณชายพกติดตัวที่โรงรับจำนำในเมืองเล็กๆ ห่างออกไปสามสิบลี้ขอรับ” หัวใจของหนานกงมั่วสั่นคลอน ทว่ากลับฉุกคิดสงสัยขึ้นมา “สามสิบลี้งั้นหรือ” ไกลเกินไปหรือไม่ หากถูกน้ำพัดไปไกลถึงเพ

บทที่ 159 คุณชายเสียนเกอ (3)

เสียนเกอกลับไม่รีบร้อน ยังคงยิ้มบางๆ “หนานกงไหวบาดเจ็บเกือบตาย ยังจะทำสงครามได้อีกหรือ เว่ยซื่อจื่อกลัวมั่วเอ๋อร์จะเป็นห่วงหรือ อย่าร้อนใจไป ต่อให้ท่านกลับไปไม่ได้จริงๆ อย่างมากมั่วเอ๋อร์ก็เสียใจเพียงสองวันเท่านั้น”

เว่ยจวินมั่วคิ้วขมวด ตั้งใจไม่คุยกับคนผู้นี้อีก เสีย