บทที่ 152 ไร้ความสามารถ สาบสูญ (3)

“กลับมาแล้วหรือ เป็นอย่างไรบ้าง บาดเจ็บหรือไม่” หนานกงมั่วลืมตามองเขา ดวงตาตื่นเต็มที่ไม่มีแววง่วงงุนเลยสักนิด บนสนามรบมีดดาบไร้ดวงตา หากโชคร้ายต่อให้เป็นยอดฝีมือก็ไม่แน่ว่าอาจเป็นคนที่ซวยได้เช่นกัน เว่ยจวินมั่วส่ายศีรษะ ยกมือขึ้นถอดเสื้อคลุมออกโยนทิ้งไปอีกฝั่ง เอ

บทที่ 153 ข่าวคราวของผู้สูญหาย (1)

การสู้รบก่อนหน้านี้ สุดท้ายมีผู้ได้รับบาดเจ็บล้มตายด้วยเหตุผลที่แตกต่างกันออกไปถึงเจ็ดแปดคน หนานกงมั่วรู้สึกจนปัญญา แต่สำหรับเรื่องนี้หมอชราและหมอคนอื่นๆ กลับไม่สนใจ การตายเพียงเท่านี้นับว่าน้อยกว่าที่ผ่านมามากแล้ว ยามนี้กำลังจะเข้าสู่ช่วงที่ร้อนที่สุดของปี บาดแผล

บทที่ 154 ข่าวคราวของผู้สูญหาย (2)

ในขณะที่หนานกงไหวสู้สุดชีวิตเพื่อช่วยเหลือเซียวเชียนเยี่ย แต่เขาถูกบรรดายอดฝีมือโอบล้อมเอาไว้ สุดท้ายเว่ยจวินมั่วจึงยอมแพ้เรียกทหารกลับมาช่วยเหลือ กองทัพของเขาทั้งสองจึงมิได้ย่อยยับอยู่ตรงนั้น วรยุทธ์ของเซียวเชียนเยี่ยเรียกได้ว่าพอๆ ถูไถไปได้ ไม่รู้ว่าเพราะถูกแทงห