บทที่ 151 ไร้ความสามารถ สาบสูญ (2)

หนานกงมั่วกวาดตามองชายวัยกลางคนผู้นั้น เอ่ยบอก “เยี่ยม พวกท่านล้วนแล้วแต่เป็นทหารเก่า ไม่จำเป็นต้องให้ข้าสอน ยี่สิบคนจับคู่สองคนไปแยกคนที่บาดเจ็บที่ผิวหนังธรรมดาออกมา มาเอายาที่ข้าแล้วไปทำแผลให้พวกเขา สิบหกคนจับคู่สองคนเช่นกัน แยกคนเจ็บหนักต้องการการรักษาโดยด่วนออ

บทที่ 152 ไร้ความสามารถ สาบสูญ (3)

“กลับมาแล้วหรือ เป็นอย่างไรบ้าง บาดเจ็บหรือไม่” หนานกงมั่วลืมตามองเขา ดวงตาตื่นเต็มที่ไม่มีแววง่วงงุนเลยสักนิด บนสนามรบมีดดาบไร้ดวงตา หากโชคร้ายต่อให้เป็นยอดฝีมือก็ไม่แน่ว่าอาจเป็นคนที่ซวยได้เช่นกัน เว่ยจวินมั่วส่ายศีรษะ ยกมือขึ้นถอดเสื้อคลุมออกโยนทิ้งไปอีกฝั่ง เอ

บทที่ 153 ข่าวคราวของผู้สูญหาย (1)

การสู้รบก่อนหน้านี้ สุดท้ายมีผู้ได้รับบาดเจ็บล้มตายด้วยเหตุผลที่แตกต่างกันออกไปถึงเจ็ดแปดคน หนานกงมั่วรู้สึกจนปัญญา แต่สำหรับเรื่องนี้หมอชราและหมอคนอื่นๆ กลับไม่สนใจ การตายเพียงเท่านี้นับว่าน้อยกว่าที่ผ่านมามากแล้ว ยามนี้กำลังจะเข้าสู่ช่วงที่ร้อนที่สุดของปี บาดแผล