บทที่ 6 เป็นคำสั่งของเขา

“ มีตระกูลสี่อยู่เบื้องหลัง แกกลัวอะไร ? ”

นักเลงหัวเราะอย่างชอบใจ “ งั้นฉันไม่เกรงใจแล้วนะ ! ” พูดจบ พุ่งเข้าไปจับตัวมิวเรย์ ดึงกระโปรงขึ้น

“ ออกไป ! ” มิวเรย์ดิ้นรนปัดป่าย ทั้งตีทั้งทุบ ทำให้มันทำอะไรเธอไม่ได้ชั่วขณะ ความอดทนหมดลงทันที มันจับอันม่อหน่อน ไว้ หันกลับ

บทที่ 7 ลูกไม่อยู่แล้ว

“ ไม่ .... “ มิวเรย์ส่ายหัวอย่างหมดหวัง ” เป็นไปไม่ได้ นี่เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของเขา....เขาทำอย่างนี้ได้ยังไง ไร้ความรู้สึกขนาดนี้ได้ยังไงกัน ”

เลขาหหญิงไม่พูดอะไร ได้แต่มองเลือดของมิวเรย์ไหลออกมา เพื่อให้แน่ใจว่าเธอแท้งเองตามธรรมชาติ

“ เอามือถือให้ฉัน ฉันจะขอความช่วยเ

บทที่ 8 นายทำให้ฉันรู้สึกขยะแขยงนาย

มิวเรย์ถูกขังอยู่ในห้องคุมขัง เสื้อผ้ายังคงเป็นเสื้อผ้าที่เปื้อนเลือด ถูกขังรวมกับพวกลักเล็กขโมยน้อย

มีคนทั้งด่า ทั้งใช้กำลังกับมิวเรย์ทุกวัน พูดแต่คำพูดที่ไปทางลามก ที่ไม่ควรฟังใส่เธอ เธอไม่สนใจ ไม่ทำตาม ก็ถูกทุบตี

แม้จะถูกคนพวกนี้ทุบตี ยังดีกว่าถูกคนพวก