บทที่ 15 ค้นหาชาคริยาอย่างคนบ้า

วรพลจากไป รวิชญ์ยืนอยู่ที่เดิม คำพูดของวรพลสะท้อนอยู่ในสมองของรวิชญ์ ชาคริยาเกือบตาย ทำไมถึงพูดแบบนี้

รวิชญ์ไม่เข้าใจ แต่หัวใจเจ็บปวดขึ้นมาโดยไม่มีเหตุผล เหมือนเคยผ่านประสบการมาก่อน

ปาริดาวิตกกังวล เห็นหน้าตื่นตระหนกของรวิชญ์ รีบเดินเข้าไป “ รวิชญ์ คุณเป็นอะไ

บทที่ 16 คุณต้องการอะไรกันแน่

ชาคริยากลับถึงบ้าน เห็นรวิชญ์นอนอยู่บนโซฟาก็ตกใจเหมือนกัน เธอคิดว่ารวิชญ์ไม่กลับมาแล้ว แต่เห็นสีหน้าเขาไม่ค่อยดี ทนไม่ได้ก็เอื้อมมือออกไปแตะหน้าผากของเขา รวิชญ์คว้ามือชาคริยาไว้ทันที เรียกว่า “ชาคริยา เป็นคุณใช่ไหม？”

ชาคริยาดึงมือออกมา ไม่ได้ตอบ เธอคิดว่าระหว่า

บทที่ 17 อย่าหมกมุ่นอยู่กับความสับสนอีก

รวิชญ์โทรหาชาคริยาด้วยตนเอง ต่อหน้าปาริดา พูดอย่างเย็นชาว่า “ ชาคริยา มีเวลาไหม มีเวลาเราไปอำเภอรอบหนึ่ง ไปดำเนินเรื่องหย่าให้เรียบร้อย ”

ชาคริยาเจ็บปวดสะอื้นอยู่บนเตียง สีหน้าขาวเผือด เหงื่อออกผิดปกติ กำมือถือไว้อย่างลำบาก เธอควบคุมความรู้สึกความเจ็บ