บทที่ 448 ทำไมพาพวกเรามาจวนองค์หญิง?

"ไม่รู้ว่าราชสำนักจะให้พวกเราลาได้เมื่อไหร่ ข้าอยากกลับบ้านไปเยี่ยมครอบครัวจัง"

เหอเซียงเฉียนช่วงนี้แม้จะได้กินดีอยู่ดีในค่ายทหารช่วงปีใหม่ แต่ก็ไม่อาจหยุดความคิดถึงครอบครัวได้

"ใช่ แม้แต่ข้าก็อยากกลับไปเยี่ยมแม่ ถ้าเป็นไปได้ก็อยากพาท่านมาอยู่บั้นปลายในเมืองหล

บทที่ 449 อย่าทำเหมือนพ่อของเจ้า

เหอเซียงเฉียนกลัวเหอเซี่ยงเป่ยพี่ใหญ่มาตั้งแต่เด็ก แม้ภายหลังจะคุ้นเคยกันมากขึ้นและความกลัวลดลง แต่นั่นก็เฉพาะตอนที่ไม่มีเรื่องอะไร

ตอนนี้เขาพบเรื่องร้ายแรง เมื่อเห็นสีหน้าขบขันของเหอเซี่ยงเป่ย เหอเซียงเฉียนก็รู้สึกหวั่นใจขึ้นมา

แต่สิ่งที่ควรพูดก็ต้องพูด

"พี่ใหญ

บทที่ 450 หลินอวี่เฉินพบหลี่จื่อหมิง

เหอเซียงเฉียนแกล้งตกใจตบอกตัวเอง

"พี่สะใภ้ไม่รู้หรอก พวกเรามากับพี่ใหญ่เป่ยถึงหน้าจวนองค์หญิง พี่ใหญ่เป่ยบอกว่าเขาอยู่ที่นี่

ข้านึกขึ้นมาทันทีว่า พี่ใหญ่เป่ยคงทรยศทิ้งท่านไปแต่งงานกับองค์หญิงในเมืองหลวง

แม้ตระกูลเหอเราจะยากจน แต่คุณปู่สอนมาตั้งแต่เด็กว่า ห้า