บทที่ 35 ตามพวกเราไปสักหน่อย

"ท่านเจ้าหน้าที่ เมื่อวานข้ากลับจากตลาดก็ไม่ได้ออกจากหมู่บ้านเลย แม่ลูกสกุลหลิวถูกทำร้าย คงเป็นคนอื่นกระมัง?"

ตำรวจหลายคนเห็นเหอเซี่ยงเป่ยไม่มีทีท่าประหม่าเลย อีกทั้งนึกถึงท่าทางโกรธแค้นของหญิงสาวสวยเมื่อครู่ ก็มองหน้ากันไปมา

พวกตำรวจทำงานในศาลมาหลายปี ผู้ต้องสงสัยที่

บทที่ 36 กู้หยวนจื้อ

หากไม่ใช่เพราะเหอเยว่เยว่นางกาลีนั่นไม่ยอมช่วย ตอนนี้คนที่ได้รับความเอาใจใส่จากเหอเซี่ยงเป่ยก็คงเป็นเธอ

สายตาของหลิวชุ่ยที่มองไปยังซูอวิ๋นหว่านนั้นเต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น

ซูอวิ๋นหว่านซบอยู่บนแผ่นหลังกว้างแข็งแรงของเหอเซี่ยงเป่ย ใบหน้าร้อนผ่าวจนคงต้มไข่สุกได้

โชคดีที่ตอนนี้ฟ

บทที่ 37 ณ ศาลว่าการ

เมื่อครู่ตอนเจ้าหน้าที่ตำรวจไปเชิญท่านที่เรือนหลังให้ขึ้นศาล ก็ได้ส่งคำให้การที่รวบรวมมาจากเพื่อนบ้านของเฟิงซื่อแล้ว

กู้หยวนจื้อได้อ่านคำให้การเหล่านั้นคร่าวๆ ก่อนมาที่ศาล

นึกถึงในอดีต มารดาของเขาก็เคยถูกย่าทรมานไม่น้อย

ตอนที่มารดาคลอดน้องสาว ย่าบอกว่านางคลอดลูกที่เป็นภาระ