บทที่ 349

หลานชายของเราอยู่ไหน?

หลังจากทุกคนคำนับฮองเต้แล้ว ซูอวิ๋นหว่านก็พบว่าเหอเยว่เยว่อุ้มนิวๆ หลบไปอยู่หลังฝูงชนแล้ว

เจ้าเข้าใจว่า เหอเยว่เยว่เหมือนคุณย่าซูและโจวอิ๋งเสวี่ย ยังไม่มีความกล้าพอที่จะเผชิญหน้ากับผู้มีอำนาจ

เรื่องแบบนี้ถือเป็นเรื่องปกติของคน เมื่อเวลาผ่านไปก็จะค่อยๆ ชินเอง

ฮอ

บทที่ 350

ทำไมไม่เห็นย่าที่เลี้ยงดูเจ้ามา?

ขณะที่ฮองเต้กำลังทักทายทุกคน จู่ๆ ก็รู้สึกว่ามีของในพระหัตถ์ จึงก้มลงดู

ฮองเฮาจ้องมองพระองค์ อยากรู้ว่าเมื่อเห็นพุทราใหญ่ขนาดนี้ จะแสดงสีพระพักตร์ตกตะลึงเหมือนตนหรือไม่

ฮองเต้ไม่ทำให้ฮองเฮาผิดหวัง เมื่อเห็นพุทราใหญ่สองลูกนั้น พระโอษฐ์เป็นรูปตัวโอ

"ฮอ

บทที่ 351

รสชาติดีกว่าสุราหลวงที่ข้าดื่มเป็นประจำเสียอีก

คุณย่าซูได้ยินคำเตือนของสวี่ซื่อ จึงพยายามควบคุมสติ ตอบอย่างนอบน้อม "ทูลฮองเต้ หม่อมข้าอายุหกสิบปีพอดี"

ฮองเต้พยักหน้า "อืม หกสิบปีในประเทศเสียฮวาของเราถือว่าอายุยืน ดูท่าคุณย่ามีวาสนา อายุปูนนี้แล้วยังแข็งแรงดี"

ฮองเฮาก็เสริมขึ้นมา "ฝ่า