บทที่ 322 ความจริงเรื่องการขึ้นเตียง

เห็นหลานชายพูดตะกุกตะกัก ผู้เฒ่าซงก็ยิ่งโกรธ ตวาดว่า "ซงจิ่นเฉิง เจ้าทำอะไรผิดหรือ? ถึงได้พูดไม่เป็นประโยคแบบนี้?"

ซงจิ่นเฉิงไม่ได้รู้สึกผิด เขาโกรธเหมือนผู้เฒ่าซง

ถูกปู่ดุ เขาพยายามกดความโกรธไว้ แล้วอธิบายต่อ

"จวี๋เซียงคงเคลื่อนไหวเบามาก ข้ามั่นใจว่านางไม่ไ

บทที่ 323 ครอบครัวสามคนของพวกเจ้าอยู่พบกันที่เมืองหลวงก็ดีแล้ว

ซ่างซูสวี่ยังไม่ได้เจอหลานสาวคนเล็กสุด แต่ตอนนี้หลานสาวจะคลอด เขากับผู้เฒ่าซงก็ไม่กล้าเข้าไปเยี่ยมในห้อง ได้แต่รอด้วยความกระวนกระวายอยู่ข้างนอก

ซงจิ่นเฉิงไม่ได้มีความกังวลมากขนาดนั้น ภรรยาทนทุกข์คลอดลูกให้เขา เขาในฐานะสามีย่อมต้องอยู่

บทที่ 324 ครอบครัวเราย้ายไปเมืองหลวงกันทั้งหมด

แม้ในใจจะอาลัยมากมาย แต่คุณย่าซูก็ยังเลือกที่จะปฏิเสธ

"ย่าเป็นแค่กระดูกแก่ๆ ไม่มีประโยชน์อะไร อยู่ที่หมู่บ้านม่ายเหอช่วยดูแลบ้านให้เจ้า เจ้าจะได้อยู่เมืองหลวงอย่างสบายใจ"

ซูอวิ๋นหว่านเข้าใจความคิดคุณย่าซูดี ผู้เฒ่ามีเหตุผลเกินไป พูดเหตุผลด้วยไม่ได้ผ