บทที่ 315 ข้าไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว

ซูอวิ๋นหว่านไม่สนใจกลิ่นนั้น เดินเข้าไปในห้องต่อ

บนเตียงมุมตะวันตกเฉียงเหนือของห้อง โจวอิ๋งเสวี่ยนอนอยู่ สีหน้าเหม่อลอย แม้แต่เสียงที่ประตูก็ไม่ดึงดูดสายตาเจ้า

คำโกหกของหลัวซื่อถูกเปิดโปง เจ้ารู้สึกเขินอายต่อหน้าซูอวิ๋นหว่าน

"อวิ๋นหว่าน ไม่ใช่ว่าป้าไม่ให้เจ้า

บทที่ 316 ถ้าอย่างนั้นข้าก็จะไม่แต่งงานกับเขา

จากเหตุการณ์นี้ยืนยันได้ว่าโจวอิ๋งเสวี่ยได้ฟื้นคืนสติแล้ว

ตอนนี้เมื่อได้ยินซูอวิ๋นหว่านถามเช่นนั้น หลัวซื่อคิดว่าโจวอิ๋งเสวี่ยคงได้พูดอะไรบางอย่างกับเจ้าไปแล้ว

"อวิ๋นหว่าน เรื่องนี้เจ้าอย่าไปยุ่งเลย ปล่อยให้อิ๋งเสวี่ยมีทางรอดสักทางเถอะ"

ซูอวิ๋นหว่าน

บทที่ 317 ไม่จำเป็นต้องมีทางออกแค่การแต่งงานเท่านั้น

โจวอิ๋งเสวี่ยยืนยันความคิดหนึ่ง: "ถึงจะต้องตาย ข้าก็จะไม่แต่งงานกับผู้ชายน่าขยะแขยงคนนั้น!"

เมื่อนึกถึงใบหน้าเต็มไปด้วยแผลฝีของจ้าวซาน รวมถึงรูปร่างอ้วนมันและฟันเหลืองใหญ่ที่เผยออกมาตอนพูด โจวอิ๋งเสวี่ยก็รู้สึกคลื่นไส้เป็นพิเศษ

ที่สำคัญที่สุดค