บทที่ 295 ยึดเมืองที่สี่ของซีฉินได้อย่างราบรื่น

แต่เมื่อนึกถึงความสามารถของเหอเซี่ยงเป่ย การทำได้แบบนี้ก็ไม่แปลก

ตอนนี้จวินเฮาหรานรู้สึกว่าตนพบขุมทรัพย์มหาศาลในกองทัพ และเป็นกำลังใจของเซี่ยฮว่า

หลังจากรำพึงในใจแล้ว จวินเฮาหรานถามเหอเซี่ยงเป่ยตรงๆ: "ท่านแม่ทัพเหอ ข้าควรนำคนไล่ล่าทหารซีฉินที่หนีไป

บทที่ 296 หลานชายคนโปรดของท่านสวี่

เมืองหนึ่งแตกอีกครั้ง ทหารซีฉินสูญเสียขวัญและกำลังใจไปอย่างสิ้นเชิง หากต้าหัวโจมตีต่อ พวกเขาก็ไม่มีกำลังต้านทานแล้ว

ซีฉินมีดินแดนไม่กว้างใหญ่อยู่แล้ว การเสียเมืองไปสี่เมืองก็เท่ากับเสียดินแดนไปหนึ่งในสาม

คราวนี้ ฮองเต้แห่งซีฉินทนนั่งเฉยไม่ไหวแล้ว

เหล่าขุนนางต่

บทที่ 297 เหตุใดท่านจึงทำเช่นนี้?

หากไม่ใช่เพราะฮองเต้รู้ดีว่าติงหย่งเป็นพวกเดียวกัน เมื่อเกิดเรื่องเช่นนี้ คงไม่ใช่แค่ขอคำอธิบายง่ายๆ

ตั้งแต่ได้ยินการกระทำของกั๋วหยุนเฉิง ติงหย่งก็ครุ่นคิดมาตลอด นึกถึงการกระทำทุกอย่างของกั๋วหยุนเฉิงในอดีต ว่าตรงไหนที่ตนเองพลาดไป

ทั้งที่เป็นคนเก็บตัวและสงบเสงี่ย