บทที่ 25

มีความทุกข์อะไรก็พูดออกมา

ซูอวิ๋นหว่านรู้ความหมายของเขา จึงอธิบายก่อน "ข้าคิดเนื้อเรื่องไว้บ้างแล้ว อยากให้ท่านสามีลองเขียนดู"

"เธอเขียนนิยายเป็นหรือ?" เหอเซี่ยงเป่ยถาม

ซูอวิ๋นหว่านไม่ได้ตอบรับทั้งหมด "ในหัวมีโครงเรื่องบ้าง"

ต่างจากชาติก่อน หลี่จื่ออันรู้เรื่องมิติ เขียนนิยายจึงเป็นก

บทที่ 26

เห็นพวกนางลงมือทำไมไม่รู้จักหลบ

เหอเซี่ยงเป่ยเส้นเลือดปูดโปน กำหมัดแน่นจนได้ยินเสียงกรอบแกรบ

ซูอวิ๋นหว่านเห็นเหอเซี่ยงเป่ยจะลงมือ นางรีบชิงลงมือก่อน ตบหน้าเฟิงซื่อไปหลายที

ตอนนั้นเอง มีสาวน้อยอายุราว 15-16 ปี เดินออกมาจากห้องฝั่งตะวันตก หางตาเฉียงขึ้น ใบหน้าดูเจ้าเล่ห์เหมือนเฟิงซื่อรา

บทที่ 27

หยิบอาวุธ

ไม่นาน เหอเซี่ยงเป่ยก็กลับมาพร้อมเกวียนวัวคันหนึ่ง ช่วยประคองเหอเยว่เยว่ขึ้นเกวียน แล้วมุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านม่ายเหอด้วยกัน

เมื่อเกวียนวัวผ่านหน้าบ้านสกุลซูเก่า ซูอวิ๋นหว่านอดไม่ได้ที่จะเหยียดคอมองเข้าไปในลาน อยากเห็นว่าย่ากำลังทำอะไรอยู่

น่าเสียดายที่ย่าไม่ได้อยู่ในลาน ประตู