บทที่ 24 หนังสือนิยาย

เมืองลั่วรื่อที่พวกเขาอยู่ตอนนี้ ไม่ได้ร่ำรวยนัก คนที่อ่านออกเขียนได้ก็มีไม่มาก

อีกทั้งหนังสือและกระดาษที่ขายในร้าน สำหรับชาวบ้านทั่วไปแล้วราคาแพงมากจนซื้อไม่ไหว การที่ธุรกิจซบเซาจึงไม่ใช่เรื่องแปลก

ชื่อร้านหนังสือสวี้รื้อ สำหรับซูอวิ๋นหว่านแล้วไม่ใช่ชื่อที่แปลกหู

เจ้าของร

บทที่ 25 มีความทุกข์อะไรก็พูดออกมา

ซูอวิ๋นหว่านรู้ความหมายของเขา จึงอธิบายก่อน "ข้าคิดเนื้อเรื่องไว้บ้างแล้ว อยากให้ท่านสามีลองเขียนดู"

"เธอเขียนนิยายเป็นหรือ?" เหอเซี่ยงเป่ยถาม

ซูอวิ๋นหว่านไม่ได้ตอบรับทั้งหมด "ในหัวมีโครงเรื่องบ้าง"

ต่างจากชาติก่อน หลี่จื่ออันรู้เรื่องมิติ เขียนนิยายจึงเป็นการ

บทที่ 26 เห็นพวกนางลงมือทำไมไม่รู้จักหลบ

เหอเซี่ยงเป่ยเส้นเลือดปูดโปน กำหมัดแน่นจนได้ยินเสียงกรอบแกรบ

ซูอวิ๋นหว่านเห็นเหอเซี่ยงเป่ยจะลงมือ นางรีบชิงลงมือก่อน ตบหน้าเฟิงซื่อไปหลายที

ตอนนั้นเอง มีสาวน้อยอายุราว 15-16 ปี เดินออกมาจากห้องฝั่งตะวันตก หางตาเฉียงขึ้น ใบหน้าดูเจ้าเล่ห์เหมือนเฟิงซื่อราวก