บทที่ 249 อย่ากลัว

ในขณะที่คุณย่าซูกำลังลังเลว่าจะพูดเรื่องนี้กับซูอวิ๋นหว่านอย่างไร ซูอวิ๋นหว่านก็บอกข่าวว่าจะไปเมืองหลวงกับแม่สามี

เช่นนี้ คุณย่าซูจึงรู้สึกว่าต้องรีบบอกความจริงเรื่องชาติกำเนิดกับหลานสาว

ซูอวิ๋นหว่านจับมือคุณย่าซูกลับ "ย่า ข้าไม่จำเป็นต้องพึ่งพาคนอื่น

ข้ามีท่าน มีเซี่ยงเป่ย มีร

บทที่ 250 ขี่ม้าเร่งทาง

กริชในมือซูอวิ๋นหว่านแทงเข้าตาซ้ายของหัวหน้าโจรอย่างรวดเร็วแม่นยำและรุนแรง

บนถนนหลวงที่เงียบสงัด ดังเสียงกรีดร้องสะท้อนก้อง

"อ๊าาาาา... ตาข้า..."

หลังกรีดร้อง หัวหน้าโจรก็ได้สติ ยื่นมือมาป้องแขนที่ซูอวิ๋นหว่านถือกริช

ซูอวิ๋นหว่านจะยอมให้เขาสมหวังได้อย่างไร?

มือหนึ่งใช้พลัง

บทที่ 251 ทั้งหมดนี้เป็นความผิดข้า ข้าผิดต่อแม่

ดังนั้น เมื่อทั้งสองขี่ม้าเข้าเมือง จึงไม่ได้ดึงดูดความสนใจ

พักที่โรงเตี๊ยมในเมืองหนึ่งคืน เช้าวันรุ่งขึ้นก็เดินทางต่อ

หลายวันต่อมาก็เป็นเช่นนี้ กลางวันขี่ม้าเดินทาง กลางคืนหาโรงเตี๊ยมพอใช้ได้พัก

เพียงสิบวัน แม่ลูกก็มาถึงเมืองหลวงอย่างราบรื่น

เมืองห