บทที่ 231 ขอบคุณผู้เฒ่าซงสำหรับของขวัญ

จริงๆ แล้ว เมื่อเหอเซียงเฉียนพูดออกมาเช่นนั้น ในใจเขาก็ไม่มั่นใจเลย

เมื่อตอนเขาอายุสิบขวบ ราชสำนักเกณฑ์ทหาร หมู่บ้านม่ายเหอมีคนไปสามสี่สิบคน จนถึงตอนนี้ไม่มีใครกลับมาสักคน

พวกเขาเหล่านี้ คงจะมีชะตากรรมเดียวกันคือไปแล้วไม่ได้กลับ

แต่พี่ใหญ่เคยบอกว่า เวลาอยู

บทที่ 232 ดาบอยู่คนอยู่ ดาบสิ้นคนสิ้น!

เชียนหูหลู่โบกมือทันที: "พาคนนั้นไปด้านข้าง ให้สวมชุดทหารซ้ำร้อยครั้ง"

หลี่จื่อหมิง...

ร้อยครั้งเชียวนะ!!!

เสื้อผ้าพวกนี้ใส่ยากขนาดนี้ ยังจะให้เขาสวมใส่ตั้งร้อยครั้ง นี่มันจะเอาชีวิตเขาหรือไง?

อยากจะโต้แย้ง แต่เมื่อเจอกับสายตาที่ไม่อาจขัดขืนของเชียนหูหลู่ ห

บทที่ 233 เข้าแทนที่

หลังจากกองทัพออกเดินทางไม่นาน อิ้งอี้มารายงาน: "ท่านรัชทายาท ดูเหมือนจะมีเรื่องอะไรบางอย่างที่ทายาทตระกูลหลิน กระหม่อมยังไม่เห็นเงาของเขา"

จวินเฮาหรานขมวดคิ้ว: "รู้หรือไม่ว่าเกิดอะไรขึ้น?"

อิ้งอี้ส่ายหน้า: "กระหม่อมเพิ่งพบว่าทายาทตระกูลหลินไม่อยู่ในกองทัพ ยังไม่ได้ไปสืบ"

จว