บทที่ 229 ข้าชื่อเหอเซี่ยงเป่ย

"เจ้าชื่ออะไร?"

เหอเซี่ยงเป่ยตอบอย่างไม่ยโสและไม่ประจบ "ข้าชื่อเหอเซี่ยงเป่ย"

ทหารพยักหน้า แล้วชี้ไปที่หอกในมือเหอเซี่ยงเป่ยถาม "เจ้าเป็นแค่ชาวบ้าน ทำไมมีอาวุธติดตัว?"

ประเทศเสียหัวมีกฎว่า ขุนนางระดับ 6 ขึ้นไป ครอบครัวสามารถมีอาวุธเหล็กได้ 10 ชิ้น ส่วนใหญ่ให้ยามใช้

บทที่ 230 ท่านทหารอย่าเยาะเย้ยข้าเลย

เหอเซี่ยงเป่ยมองหลี่จื่อหมิง

สองบ้านอยู่ติดกัน ในความทรงจำ นักอ่านหนังสือผยองจากสกุลหลี่คนนี้ เพิ่งจะมาชวนคุยกับเขาเป็นครั้งแรก

เหอเซี่ยงเป่ยไม่ค่อยมีความประทับใจที่ดีกับคนสกุลหลี่ แต่คิดว่าทุกคนมาจากหมู่บ้านเดียวกัน จึงไม่ทำอะไรให้หลี่จื่อหมิงเสียหน้า

เขาพูดเ

บทที่ 231 ขอบคุณผู้เฒ่าซงสำหรับของขวัญ

จริงๆ แล้ว เมื่อเหอเซียงเฉียนพูดออกมาเช่นนั้น ในใจเขาก็ไม่มั่นใจเลย

เมื่อตอนเขาอายุสิบขวบ ราชสำนักเกณฑ์ทหาร หมู่บ้านม่ายเหอมีคนไปสามสี่สิบคน จนถึงตอนนี้ไม่มีใครกลับมาสักคน

พวกเขาเหล่านี้ คงจะมีชะตากรรมเดียวกันคือไปแล้วไม่ได้กลับ

แต่พี่ใหญ่เคยบอกว่า เวลาอยู