บทที่ 155 รางวัลจากราชสำนัก

พูดจบ ผู้เฒ่าซงก็มองหลานชาย

รีบขอบคุณข้าสิ เพื่อเจ้า ข้าถึงกับหน้าด้านให้เจ้าอยู่ที่นี่

ซงจิ่นเฉิงแน่นอนว่าเข้าใจความหมายของปู่ แต่ต่อหน้าคนบ้านสกุลเหอ เขาจะกล้าพูดได้อย่างไร?

เขาพูดกับซูอวิ๋นหว่านอย่างจริงจัง: "พี่สะใภ้ใหญ่วางใจได้ เครื่องนี้ข้าทำได้จริงๆ"

ซูอวิ๋นหว่

บทที่ 156 กักตุนเสบียง

เหอเซี่ยงเป่ยทำงานอยู่ที่ศาลเมือง ได้เห็นกับตาตนเองตอนที่ขุนนางมาประกาศพระราชโองการ

เขาไม่อยากให้ครอบครัวดูโดดเด่นเกินไป จึงได้ตกลงกับกู้หยวนจื้อเป็นการส่วนตัว แอบนำเงินรางวัลพันตำลึงนี้กลับบ้าน

ซูอวิ๋นหว่านที่มอบเมล็ดพันธุ์มันเทศผลผลิตสูง ไม่ได้ทำไปเพื่อเงินทองแต่อย่างใด

บทที่ 157 แจ้งความ

คุณปู่เหอเดินออกมาจากลานบ้าน ได้ยินคนพวกนั้นนินทาก็รู้สึกไม่พอใจ

เขาชี้ไปที่ท้องฟ้าสีครามพลางพูด "ฮึ! พวกเจ้าช่างไร้เดียงสา ดูท้องฟ้าสิ ไม่ได้ฝนตกมานานแค่ไหนแล้ว?"

มีชาวบ้านคนหนึ่งไม่พอใจ "ไม่ตกแล้วยังไง ข้าวปีนี้ก็เก็บเกี่ยวหมดแล้ว"

คุณปู่เหอพูดอย่างดูแคลน "อายุปูนนี้แล้วยัง