บทที่ 134 ข้าจะจ่ายแทนเจ้า

คำอธิบายนี้สมเหตุสมผลดี ซื้อมาจากตลาดในเมือง ใครจะอยากรู้อยากเห็นถึงขนาดไปสืบ?

ส่วนแอปริคอททองนั้น รสชาติเปรี้ยวหวานกำลังดี รูปลักษณ์ภายนอกไม่มีอะไรพิเศษ ไม่จำเป็นต้องอธิบายมาก

คนจากเรือนใหญ่ถือพีชน้ำผึ้งลูกโตไว้ในมือ ราวกับได้ของล้ำค่า

"พีชลูกใหญ่ขนาดนี้ กินหนึ่งลูกไ

บทที่ 135 น้องชายเจ้าชะตาขมขื่น

เหอเซี่ยงเป่ยรับเหรียญมาชั่งน้ำหนักในมือ: "ต่อไปจำไว้ให้จ่ายเงินเอง!"

"ข้า...ข้ารู้แล้ว..." หลี่จื่ออันทนมองหน้าเหอเซี่ยงเป่ยไม่ได้ ก้มหน้าเดินเร็วๆ เข้าบ้าน...

กลับถึงบ้านสกุลเหอ เหอเซี่ยงเป่ยมอบห้าร้อยเหรียญที่เก็บจากหลี่จื่ออันให้เหอซิ่วซิ่วทันที

เหอซิ่วซิ่วรั

บทที่ 136 ปล่อยให้นางพูดให้จบ

พวกแม่นมเก่าแก่เหล่านี้จงรักภักดีต่อเสิ่นปี้จวินอย่างมาก หลินอวี่เฉินจึงไม่กล้าถามตรงๆ

เขาเพียงแต่เล่าว่าตนฝันเห็น

ในฝัน พี่น้องฝาแฝดของเขามีชีวิตที่ลำบากมาก

หลังจากเล่าจบก็สังเกตสีหน้าของพวกนาง

ผลปรากฏว่า พวกแม่นมเหล่านี้กลับมีท่าทีจริงใจกว่าเสิ่นปี้จวิน สีหน้าแ