บทที่ 112 ไม่ได้

ซงจิ่นเฉิงมาอยู่กับผู้เฒ่าซงตั้งแต่อายุสามขวบ เป็นคู่สามีภรรยาผู้เฒ่าซงที่เลี้ยงดูเขามาจนโต

ต่อมา ภรรยาของผู้เฒ่าซงล้มป่วยเสียชีวิต ผู้เฒ่าซงจึงลาออกจากตำแหน่งในเมืองหลวง ย้ายกลับบ้านเกิดที่อำเภอซีหยางเพื่อใช้ชีวิตบั้นปลาย

หลานชายคนนี้ก็อยู่เคียงข้างเขาตลอดมา

ซูอวิ๋นหว่านฟังจบก

บทที่ 113 ท่านคงไม่รู้จักนางกระมัง?

เมื่อประตูเปิด ซูอวิ๋นหว่านให้หมอเข้าไปคนเดียว

ซงจิ่นเฉิงสังเกตว่า เหอซิ่วซิ่ววันนี้แปลกไป ไม่กระตือรือร้นเหมือนเคย เขาคิดว่าอาจเป็นเพราะร่างกายไม่สบาย จึงไม่ได้คิดอะไรมาก

จนกระทั่งหมอออกมา เขารีบเข้าไปถามด้วยความห่วงใย: "หมอ สุขภาพของเจ้าหนูเหอเป็นอย่างไรบ้าง

บทที่ 114 จริงๆ แล้วข้าก็เช่นกัน

เห็นคนมา สวี่ซื่อก็เบือนหน้าหนีด้วยความตื่นเต้น

"ผู้เฒ่าซงมีอะไรก็พูดตรงนี้เถอะ!"

สวี่ซื่อไม่อยากพูดมาก แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้

เมื่อผู้เฒ่าซงมาหาสวี่ซื่อ ก็ต้องการแก้ปัญหา

"สิ่งที่ข้าจะพูด อาจเกี่ยวข้องกับชาติกำเนิดของเจ้า เจ้าคิดว่าพูดตรงนี้ได้จริงๆ หรือ?"

สวี่ซื่อได