บทที่ 110 หนทางยังอีกยาวไกล เราค่อยๆ ดูกันไป

โจวอิ๋งเสวี่ยยกมือขวาขึ้นทำท่าสาบาน "อวิ๋นหว่านเธอวางใจ ข้ารู้จักหนักเบา ที่เธอช่วยข้าก็ขอบคุณมากแล้ว จะไม่ไปทำลายธุรกิจของพี่น้องสกุลเหอแน่นอน"

"งั้นดี เธอจะเริ่มขายเต้าหู้เมื่อไหร่ บอกข้าล่วงหน้าหนึ่งวัน" ซูอวิ๋นหว่านพูดพร้อมรอยยิ้ม

โจวอิ๋งเสวี่ยรีบ

บทที่ 111 แน่นอนว่าต้องพยายามด้วยตัวเอง

ซงจิ่นเฉิงตกใจกับท่าทีของเจ้าปู่

เขาเตรียมใจรับคำตำหนิไว้แล้ว

แต่สิ่งที่คาดไว้กลับไม่เกิดขึ้น ปู่หัวเราะและเรียกเขาว่าเด็กดี มันหมายความว่าอย่างไรกันแน่?

ซงจิ่นเฉิงงุนงง จ้องมองผู้เฒ่าซงด้วยความสงสัย

ผู้เฒ่าซงหยุดหัวเราะแล้วถามอย่างจริงจัง: "เจ้ารู้หรือไ

บทที่ 112 ไม่ได้

ซงจิ่นเฉิงมาอยู่กับผู้เฒ่าซงตั้งแต่อายุสามขวบ เป็นคู่สามีภรรยาผู้เฒ่าซงที่เลี้ยงดูเขามาจนโต

ต่อมา ภรรยาของผู้เฒ่าซงล้มป่วยเสียชีวิต ผู้เฒ่าซงจึงลาออกจากตำแหน่งในเมืองหลวง ย้ายกลับบ้านเกิดที่อำเภอซีหยางเพื่อใช้ชีวิตบั้นปลาย

หลานชายคนนี้ก็อยู่เคียงข้างเขาตลอดมา

ซูอวิ๋นหว่านฟังจบก