บทที่ 47 โดนจับตัวไป

ในวินาทีนั้นกันยารับรู้ได้จริงๆแล้วว่าสาครรักตัวเองจริงๆไม่อย่างงั้นเขาคงทำถึงขั้นนี้ไม่ได้

กันยาเริ่มเสียใจทำไมตัวเองต้องดื้อด้านแบบนี้ทำไมต้องไม่ลากับสาครทำให้สาครโดนคนอื่นรังแกแบบนี้

เพราะตัวเองชัดๆ

เสียงร้องไห้ของกันยาโดนเทปปิดไว้ได้ยินแต่เสียงอือๆ!

เธออยากจะห

บทที่ 48 สารภาพรัก

แต่ตอนนี้เขายังแกะเชือกในตัวไม่ได้ เขาที่ใจร้อนมากๆก็เลยได้แต่ขยับแรงๆ

ในโรงงานมีกระดาษมากมายและร้อนเป็นพิเศษทำให้ไฟลุกลามไวมาก

แป๊บเดียวก็มีควันเต็มโรงงาน พอคนที่อยู่รอบๆเห็นก็รีบโทรแจ้งตำรวจแต่ไม่มีใครรู้ว่าในนี้มีคนสองคนหลงเหลืออยู่

กันยากับสาครมีควันเข้าตาจนน้ำตาไห

บทที่ 49 ไร้วิญญาณ

กันยาที่หมดหวังไม่รู้สึกอะไรเลย คลุมผ้าที่นักดับเพลิงให้แล้วเดินไปไหนไม่รู้ไม่มีใครสังเกตเห็นเธอเลย

ผ้าคลุมหล่นจากตัวเมื่อไหร่กันยาก็ไม่รู้ตัว เธอเหมือนร่างที่ไม่มีวิญญาณและเดินตรงไปในหมู่คนเธอเองก็ยังไม่รู้ว่าจะเดินไปไหน!

เห็นกันยาเป็นแบบนี้ขวัญไม่รู้สึกสะใจเลย

ในวิน