บทที่ 23 รอยยิ้มที่ฝืน

“เพราะถ้าแบบนี้ พวกเขาสามารถซื้อเหล้าได้เยอะ แต่พวกเขาไม่ใช่คนไม่ดี แค่นิดเดียวเอง อีกอย่างฉันก็ไม่ได้เสียเปรียบมาก หลังจากหาค่ารักษาแม่หมดแล้วฉันก็ไม่มาที่นี่แล้ว ไม่มีใครรู้จักฉันหรอก”

เธอกำลังปลอบใจตัวเอง สามารถมองออกได้เลยว่า รอยยิ้มบนใบหน้าเธอฝืนแค่ไหน

พอเห็นว่าสาคร

บทที่ 24 ขอร้องเถอะ กลับมานะ

เขาร้องตะโกนในกลางตลาดที่ไม่มีผู้คน “กันยา ยัยขี้โกหก หนึ่งปีที่แล้วเธอโกหกฉัน ตอนนี้เธอก็ยังโกหกฉันอยู่แน่ๆ เธอต้องยังโกหกฉันอยู่แน่ๆเลย ฉันรู้ว่าฉันผิดไปแล้ว ฉันได้รับโทษแล้ว เธอกลับมาได้ไหม? เธอกลับมาได้ไหม?”

น้ำตาของเขากับหยดฝนปะปนอยู่ด้วยกัน เสียงตะโกนที่ใจจะขาด

บทที่ 25 ห้าปีต่อมา

สาครก็ยิ้มแล้วให้มันผ่านไป

ในระยะเวลาห้าปีที่ผ่านมานี้ ผู้หญิงที่ล้อมรอบเขามากจนนับไม่ถ้วน แต่เขาไม่เคยจะมองใครคนหนึ่งอย่างจริงใจ ทั้งใจทุ่มไปกับงาน

“ผมอยากเดินที่นี่คนเดียว มีอะไรจะโทรหาเธอสองคน”

จู่ๆสาครก็พูดขึ้นมา แล้วสั่งให้คนข้างๆออกไป

ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่แล้