ตอน 2
รักที่ทรมาน รักที่มาผิดเวลา
บทที่ 2 ความลับในใจของเธอ
ไม่มีอะไรล่วงหน้าไม่มีความอ่อนโยนมีแต่ความรุนแรง!
หน้าของเธอโดนฟุบไว้ในผ้าห่มความเจ็บเริ่มเต็มไปในร่างกายเธอน้ำตาก็ไหลออกมาอย่างควบคุมไม่ได้
สาครในเมื่อก่อนแค่จูบเธอก็จะถามอย่างอ่อนโยนแต่ตอนนี้เขาเห็นเธอเป็นแค่ผู้หญิงที่อยากปลดปล่อยไม่มีความอ่อนโยนมีแต่ความรุนแรง......
แล้วเธอจะแก้ตัวได้เหรอ?
ไม่......
เธอทำไม่ได้
หนึ่งปีก่อนที่จากกันเธอตัดสินใจแล้วว่าจะเก็บความลับนี้ไว้ในใจ......
เธอหลับตาลงพร้อมกับปกปิดความหมดหวังในตา
รอทั้งหมดนี้จบลงกันยานอนเปลือยเปล่าอยู่บนผ้าห่มเหมือนตุ๊กตาที่ไม่มีความรู้สึกใดๆ
สาครลุกขึ้นมาอย่างไม่ลังเลพอใส่เสื้อผ้าของตัวเองเสร็จก็มองไปทางกันยาที่อยู่บนเตียง
เขาเผลอมองไปทางเลือดแดงๆที่อยู่บนเตียงทำให้เขาชะงักไป
แต่แป๊บเดียวก็หายไปเขากลับมาเป็นคนแบบเยือกเย็นเหมือนเดิม
พอจดกระดุมเม็ดสุดท้ายก็กำลังจะเดินไปและในเวลานี้
“แป๊บ”
ด้านหลังมีเสียงที่อ่อนๆของกันยา เขาหันหัวไปก็เห็นเธอพยายามลุกขึ้นมาแล้วยื่นมือไปทางเขา
“นายยังไม่ได้เอาตังให้ฉัน”เธอพูดเบาๆ
สาครตัวแข็งไปเลยวินาทีต่อไปเขาก็โมโหขึ้นมาทันที
เขาอยากจะไปบีบคอของผู้หญิงคนนี้ให้ตายคากำมือ!
เงิน!
ในใจของเธอมีแต่เงินเหรอ!
“เงินใช่ไหม?”เขาเปลี่ยนความโมโหเป็นเสียงหัวเราะแล้วเอาถุงออกมาจากตู้ข้างๆแล้วโยนขึ้นไปบนฟ้ามีเงินมากมายลอยลงมา “อยากได้เงินก็คลานมาเก็บเอง!”
หน้าของกันยาซีดไปในที่สุด
สาครตั้งใจทำแบบนี้ชัดๆ
เขาสามารถเอาเช็คหรือโอนให้ก็ได้แต่เขากลับเลือกที่จะเอาเงินสดให้และยังโยนให้เธอเก็บเหมือนขอทานแบบนี้ก็เพื่อที่จะเหยียบย่ำศักดิ์ศรีเธอ
ถึงแม้จะโดนเหยียบย่ำเธอก็ต้องเอาเงินนี้
เธอก็เลยพยายามลุกขึ้นมาจากเตียงส่วนล่างเธอเจ็บจะตายอยู่แล้ว แต่เธอก็อดกลั้นไว้และเอาผ้าห่มพันตัวไปเก็บเงินที่อยู่บนพื้นทีละใบ
มองไปทางผู้หญิงที่คุกเข่าอยู่บนพื้น มือของสาครกำหมัดแน่นอย่างไม่รู้ตัว
เพื่อเงิน ศักดิ์ศรี ความบริสุทธิ์ ความเป็นคนเธอไม่เอาทั้งนั้น!
เมื่อก่อนเขาตาบอดไปจริงๆ!ถึงจะรู้สึกว่าผู้หญิงแบบนี้ดี!
ตอนนี้สาครแค่มองกันยาแป๊บเดียวเขาก็รู้สึกว่าอยากจะอ้วก เขาเอาขาไปเตะโต๊ะที่อยู่ข้างๆแล้วเดินออกไปจากห้อง
พอได้ยินเสียงปิดประตูมือของกันยาที่เก็บเงินถึงจะหยุด
เธอก้มหัวลงมีน้ำตาไหลลงไปบนพรมทีละหยดๆ
เขา......ต้องรังเกียจเธอมากกว่าเดิมแน่ๆเลย......
แต่แบบนี้ก็ดี......
ถ้าเป็นแบบนี้หลังจากที่เธอจากไปเขาก็จะไม่เศร้า......
พอกันยาคิดแบบนี้อยู่ดีๆเธอก็รู้สึกเจ็บหน้าอก
“อือฮื้ม!”เธอปิดปากแล้วไอ พอเปิดฝ่ามือก็เห็นมีเลือดเต็มอยู่ในฝ่ามือ
กันยานั่งดูนิ่งๆ
เป็นอย่างงั้นจริงด้วย......เวลาของเธอเหลือไม่เยอะแล้วใช่ไหม?
กันยาเก็บทุกอย่างเสร็จก็รีบเอาเงินไปที่โรงพยาบาล
“คุณหมอธีรภัทร นี่คือค่ารักษาพยาบาลของแม่ สิบล้าน พอไหม?’เธอถือเงินที่อยู่ในถุง
หมอธีรภัทรคือหมอที่ยังหนุ่มๆหน้าตาดูสะอาดเรียบร้อยเขาอึ้งไปเลย “กันยาเธอไปเอาเงินพวกนี้มาจากไหน?”
หัวของกันยาสั่นเบาๆไม่ได้ตอบอะไร
ธีรภัทรเห็นรอยช้ำที่คอของเธอแล้ว
เขาเข้าใจทันทีในตาเต็มไปด้วยความสงสารเขาไปจับที่ไหล่ของกันยา “กันยาเธอจะทำแบบนี้ไปทำไม!ถึงแม้จะเพื่อช่วยแม่เธอก็อย่าทำร้ายตัวเองแบบนี้!”
ตอน 3
บทที่ 3 ต้องการเงินที่มากกว่านี้
กันยาส่ายหัว “ฉันไม่เป็นอะไร......ยังไงฉันก็มีชีวิตไม่นานแล้วก่อนตายแค่อยากจะให้แม่ฟื้นและหายดี”
ธีรภัทรมองไปทางผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าเป็นผู้หญิงที่อ่อนแอแท้ๆแต่ในดวงตากลับเต็มไปด้วยความเข้มแข็งจะสู้เพื่อแม่
เขาคือหมอไม่ควรมีความสัมพันธ์กับผู้ป่วยและญาติมากนักแต่หนึ่งปีที่ผ่านมาเขาเห็นกันยาวิ่งร่อนหาเงินรักษาพยาบาลให้แม่ไม่หยุดเขาก็อดสงสารไม่ได้
เขาเกลียดที่ตัวเองไม่มีเงินไม่มีอำนาจพอที่จะช่วยเด็กผู้หญิงคนนี้ได้
“หมอดูให้หน่อยว่าเงินสิบล้านนี้พอที่จะผ่าตัดให้แม่ไหม?” กันยาถามอย่างไม่มั่นใจ
สีหน้าของธีรภัทรไม่ค่อยดีนัก “ค่าผ่าตัดพอแล้วแต่ค่าพยาบาลไม่พอเธอคงต้องหาเพิ่มอีกสองแสน"
หน้าของกันยาซีดขาวไปกว่าเดิม
ต้องหาเพิ่มอีกสองแสน?
จะให้เธอไปขายตัวเองอีกครั้งเหรอ?
ไม่……
เธอทำไม่ลงแล้ว…….
“โอเคค่ะ" ถึงแม้ในใจของเธอจะหมดหวังแต่เธอก็บังคับให้ตัวเองเข้มแข็ง “ฉันจะหาวิธีเอง"
กันยาหันไปมองแม่ที่อยู่ในห้องผู้ป่วยสาหัส
แม่……หนูจะช่วยแม่แน่นอน แม่รอหนูด้วย……
กันยารีบออกจากโรงพยาบาลแล้วยืนเหม่อที่หน้ารถเมล์นานมากสุดท้ายเธอก็นั่งรถไปใจกลางเมือง
ถึงจุดนี้แล้วสิ่งที่เธอทำได้คือไปขอร้องพ่ออย่างเดียวแล้วไม่มีวิธีไหนอีกแล้ว
สองแสนเองเขาคงจะให้อยู่มั้ง?
ตอนที่ไปถึงบ้านก็ดึกแล้ว กันยายืนอยู่หน้าบ้านไม่รู้ว่าจะเคาะประตูดีหรือไม่ และในตอนนี้ก็มีรถหรูมาจอดหน้าบ้านมีผู้ชายวัยกลางคนเดินลงมาจากรถ
พอเห็นผู้ชายตาของกันยาเต็มไปด้วยความหวังแล้วรีบเดินไป “พ่อ"
ตัวของสุวรรณสั่นสะเทือนแล้วหันไปมองกันยาในตาเต็มไปด้วยความตกใจ “เธอมาได้ไง?”
“หนูอยากจะมายืมเงินกับพ่อ"กันยารวบรวมความกล้าแล้วพูด “แม่ต้องใช้เงินอีกสองแสนขอยืมพ่อก่อนได้ไหม?ถ้ามีเงินแล้วจะคืนทันที"
สุวรรณทำตัวไม่ค่อยถูก
“คือ……กันยา ไม่ใช่พ่อไม่อยากช่วยแม่เธอนะแต่เพราะว่าช่วงนี้พ่อก็ไม่มีเงินเหมือนกันสองแสนลำบากมากเลยนะ……”
ตอนที่เขากำลังหาข้ออ้างประตูในรถก็ถูกเปิดมีแม่ลูกคู่นึงเดินลงมาจากรถในมือเต็มไปด้วยของหลายชิ้น
กันยารู้จักยี่ห้อพวกนั้นของชิ้นนึงอย่างต่ำก็ต้องราคาสี่ห้าหมื่นมีเยอะขนาดนี้ราคาคงเกินสองแสนไปตั้งนานแล้ว
เมื่อกี้เขาบอกว่าไม่มีเงินแต่ตอนนี้มีแต่ของแบรนด์เนมนี่เขากำลังตบหน้าตัวเองชัดๆ
พอมณีที่ลงจากรถเห็นหน้าของกันยาหน้าของเธอที่ยิ้มอยู่ก็อึ้งไปเลยเธอตะโกนพูด “เธอมาที่นี่ทำไม?”
“ฉันมายืมเงิน แม่ของฉันต้องการเงินรักษาพยาบาล”กันยาตอบอย่างหน้าไร้ความรู้สึก
“นางจิ้งจอกนั่นจะตายแล้วเหรอ?”ดวงตาของมณีเต็มไปด้วยความดีใจ “งั้นก็ดีมากเลย!จะให้ค่ารักษาไปทำไมให้ตายๆไปเลย!”
อารมณ์ของกันยาที่อดกลั้นไว้ตอนนี้ทนไม่ไหวแล้วทุกอย่างถึงจุดสูงสุด
“อะไรคือนางจิ้งจอกเจ้าเล่ห์!คนที่ทำให้ความรักพ่อแม่ฉันพังคือเธอ!”กันยาพูดด้วยความโมโห “เธอยังจะมาบอกว่าแม่ฉันคือนางจิ้งจอกอีกเหรอ”
“กันยา!เธอพูดอะไรกับน้ามณี!”สุวรรณทนฟังไม่ไหวแล้วก็เลยตะโกนด่ากันยา
มณีโดนว่าจนสีหน้าเธอเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาสุดท้ายตาแดงเพราะน้ำตาเริ่มไหลไปเลย
“ได้ สุวรรณ!เธอไปดูแลสองแม่ลูกนั่นเลย!ฉันกับขวัญไม่ใช่คนในครอบครัวเธอสองแม่ลูกนั่นถึงคงใช่สินะ!เธอเอาตังไปให้เอล!”
มณีพูดแล้วร้องไห้และรีบวิ่งออกไป
ตอน 4
บทที่ 4 แขกที่คิดไม่ถึง
สุวรรณอยากรีบตามไป แต่กันยาดึงเขาไว้
“พ่อ แม่ต้องการเงินค่ารักษาจริงๆ....”เธอเปิดปากอยากพูดอะไร แต่สุวรรณดึงเช็คออกมาใบหนึ่งอย่างรำคาญ
“พอแล้วพอแล้ว เงินแค่นี้เอง อย่ามารำควาญพวกเราอีก”
พูดเสร็จ เขาก็รีบจากไป
กันยาก้มหน้าดู เช็คสองหมื่น
ในเวลานั้น เธอไม