ตอน 1
รักที่ทรมาน รักที่มาผิดเวลา
บทที่ 1 ขายความบริสุทธิ์ของตัวเอง
ห้องโถงที่สวยมีแสงไฟสว่างกว้างใหญ่ หน้าของกันยาซีดไปหมดมือของเธอจับชายเสื้อไว้แน่นๆนิ้วมือเธอก็ขาวซีดไปหมด
ผู้ชายที่อยู่ด้านล่างเวทีมีแต่สายตาที่ไม่ดีมองไปทางผู้หญิงบนเวที
“หนึ่งแสน”
“หนึ่งแสนห้าหมื่น”
“สองแสน”
ตัวเลขเพิ่มขึ้นเรื่อยๆแต่คนที่ยกป้ายก็เริ่มน้อยลงสุดท้ายเหลืออยู่แค่คนเดียว
นั่นคือผู้ชายที่ดูแล้วอายุเกือบจะห้าสิบหัวล้านไปหมดกำลังยกป้ายของเขาอยู่และกำลังมองไปทางกันยาอย่างหลงไหล
กันยากลั้นความอยากอ้วกไว้มองไปทางอื่นไม่ให้ตัวเองหันไปมองทางเขา
“สองแสน มีมากกว่านี้ไหม?”พิธีกรยิ้มแล้วถาม “สองแสนครั้งที่หนึ่ง สองแสนครั้งที่สอง สองแสนครั้งที่”
“หนึ่งล้าน”
มีเสียงที่สุขุมดังขึ้นมาจากห้องVIPชั้นสอง
ในวินาทีนั้นทั้งห้องเงียบไปหมด ตอนที่กันยาได้ยินชื่อนั้นเหมือนเลือดในร่างกายหายหดหายไปทั้งตัวทันที
เธอรีบเงยหน้าขึ้นไปสบกับตาคู่ที่เย็นชานั้น
“หนึ่งล้าน!”พิธีกรตื่นเต้นจนเสียงของเธอสั่น “หนึ่งล้านครั้งที่หนึ่ง หนึ่งล้านครั้งที่สอง หนึ่งล้านครั้งที่สาม!ดูดีมาก คุณสาครได้ความบริสุทธิ์ของคุณกันยาไป!”
ในสภาวะที่มีเสียงซุบซิบไม่หยุด สาครลุกขึ้นมาแล้วเดินออกไปด้านนอก
ณ ห้องชุดในโรงแรม
กันยานั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวเธอสั่นไม่หยุดเหมือนจะล้มลงไปบนพื้นได้ตลอดเวลา
และในตอนนี้ประตูถูกเปิดแล้ว
และในเวลาเดียวกันได้ยินเสียงปิดประตูตามหลังทำให้ห้องมืดไปหมด
กันยาหายใจเข้าลึกๆกำลังจะลุกขึ้นมาแต่วินาทีต่อไปก็มีกลิ่นเหล้าพุ่งเข้าไปในจมูกของเธอและทับเธอไว้บนเตียงที่นุ่มๆ
“สาคร!””พอได้กลิ่นที่คุ้นเคยกันยาอยากจะอ้าปากพูดแต่คางของเธอโดนผู้ชายจับไว้ก่อน
จับแรงมากเหมือนจะบีบให้คางของเธอสลายในพริบตา
“หนึ่งคืนสิบล้าน?เฮอะคุณหนูกันยาค่าตัวแพงจริงๆเนาะ”เสียงที่เยือกเย็นของสาครดังขึ้นในห้องที่มืดมนและเขาก็เริ่มเข้าใกล้เธอ “แต่สิบล้านก็คงไม่ใช่อะไรสำหรับคุณหนูกันยามั้ง?ถ้าเป็นแบบนั้น ตอนนั้นเก็ทมณีขอเงินจากเธอแค่สามหมื่นทำไมไม่ให้?”
ระหว่างที่พูดมือของเขาออกแรงมากกว่าเดิม กันยาเจ็บจนร้องออกมาดวงตาเธอก็มีน้ำตาคลอเต็ม “สาครฉันเคยบอกเธอตั้งนานแล้วว่าฉันไม่ได้รับสายจากเก็ทมณีว่าจะยืมตังค่าพยาบาล!ฉันก็ไม่ได้......”
“ถึงตอนนี้แล้วเธอยังไม่ยอมรับ!”กันยายังพูดไม่จบเขาก็ตะโกนพูดแทรกเธอ “ถ้าไม่ใช่เพราะเธอไม่ยอมจ่ายเงินค่าพยาบาล!แล้วเก็ทมณีจะตายได้ไง!”
คำติของเขาทำให้เธอรู้สึกว่าหัวใจกำลังเหมือนถูกไฟเผาอย่างทรมาน
เจ็บจนหัวใจจะสลาย
จะมีใครรู้ว่าผู้ชายตรงหน้าที่อยากจะฆ่าเธอเคยรักเธอมากขนาดไหน
ในวินาทีนี้เธอไม่มีแรงที่จะแก้ตัวแล้ว
สองปีเต็มๆเธอแก้ตัวไปหลายร้อยครั้งแต่เขาก็ไม่เคยเชื่อ
เธอก็เหนื่อยเป็นเหมือนกัน
“งั้นก็ถือว่าเพราะฉันไม่ให้ค่าพยาบาลก็เลยทำให้เก็ทมณีตาย เฮอะ”ในห้องที่มืดมนกันยาเปิดปากพูด “แล้วยังไงต่อ?4นายทำให้บ้านฉันล้มละลาย ตอนนี้แม่ฉันรอเงินก้อนนี้ไปรักษาตัวนายจ่ายเงินมาให้ฉัน ฉันนอนกับนายหนึ่งคืนทำให้คืนนี้จบลงเร็วๆ นายกับฉันจะได้สบายหน่อยไม่ใช่หรอ?”
น้ำเสียงของผู้หญิงที่ไม่สนใจเหมือนมีดที่แทงเข้าไปในหัวใจสาคร
ในอกของเขามีไฟที่กำลังจะลุกลาม เขาไปจับที่ข้อมือของเธอแล้วดันไปบนหัวของเธอและหันตัวเธอไปแบบเย็นชา
“สาครเธออยากให้ฉันนอนกับเธอมากใช่ไหม?”เขายิ้มแบบเยือกเย็นแล้วไปฉีกกระโปรงของเธอ “ได้ ฉันจะทำให้เธอสมหวัง!”
ตอน 2
บทที่ 2 ความลับในใจของเธอ
ไม่มีอะไรล่วงหน้าไม่มีความอ่อนโยนมีแต่ความรุนแรง!
หน้าของเธอโดนฟุบไว้ในผ้าห่มความเจ็บเริ่มเต็มไปในร่างกายเธอน้ำตาก็ไหลออกมาอย่างควบคุมไม่ได้
สาครในเมื่อก่อนแค่จูบเธอก็จะถามอย่างอ่อนโยนแต่ตอนนี้เขาเห็นเธอเป็นแค่ผู้หญิงที่อยากปลดปล่อยไม่มีความอ่อนโยนมีแต่ความรุนแรง......
แล้วเธอจะแก้ตัวได้เหรอ?
ไม่......
เธอทำไม่ได้
หนึ่งปีก่อนที่จากกันเธอตัดสินใจแล้วว่าจะเก็บความลับนี้ไว้ในใจ......
เธอหลับตาลงพร้อมกับปกปิดความหมดหวังในตา
รอทั้งหมดนี้จบลงกันยานอนเปลือยเปล่าอยู่บนผ้าห่มเหมือนตุ๊กตาที่ไม่มีความรู้สึกใดๆ
สาครลุกขึ้นมาอย่างไม่ลังเลพอใส่เสื้อผ้าของตัวเองเสร็จก็มองไปทางกันยาที่อยู่บนเตียง
เขาเผลอมองไปทางเลือดแดงๆที่อยู่บนเตียงทำให้เขาชะงักไป
แต่แป๊บเดียวก็หายไปเขากลับมาเป็นคนแบบเยือกเย็นเหมือนเดิม
พอจดกระดุมเม็ดสุดท้ายก็กำลังจะเดินไปและในเวลานี้
“แป๊บ”
ด้านหลังมีเสียงที่อ่อนๆของกันยา เขาหันหัวไปก็เห็นเธอพยายามลุกขึ้นมาแล้วยื่นมือไปทางเขา
“นายยังไม่ได้เอาตังให้ฉัน”เธอพูดเบาๆ
สาครตัวแข็งไปเลยวินาทีต่อไปเขาก็โมโหขึ้นมาทันที
เขาอยากจะไปบีบคอของผู้หญิงคนนี้ให้ตายคากำมือ!
เงิน!
ในใจของเธอมีแต่เงินเหรอ!
“เงินใช่ไหม?”เขาเปลี่ยนความโมโหเป็นเสียงหัวเราะแล้วเอาถุงออกมาจากตู้ข้างๆแล้วโยนขึ้นไปบนฟ้ามีเงินมากมายลอยลงมา “อยากได้เงินก็คลานมาเก็บเอง!”
หน้าของกันยาซีดไปในที่สุด
สาครตั้งใจทำแบบนี้ชัดๆ
เขาสามารถเอาเช็คหรือโอนให้ก็ได้แต่เขากลับเลือกที่จะเอาเงินสดให้และยังโยนให้เธอเก็บเหมือนขอทานแบบนี้ก็เพื่อที่จะเหยียบย่ำศักดิ์ศรีเธอ
ถึงแม้จะโดนเหยียบย่ำเธอก็ต้องเอาเงินนี้
เธอก็เลยพยายามลุกขึ้นมาจากเตียงส่วนล่างเธอเจ็บจะตายอยู่แล้ว แต่เธอก็อดกลั้นไว้และเอาผ้าห่มพันตัวไปเก็บเงินที่อยู่บนพื้นทีละใบ
มองไปทางผู้หญิงที่คุกเข่าอยู่บนพื้น มือของสาครกำหมัดแน่นอย่างไม่รู้ตัว
เพื่อเงิน ศักดิ์ศรี ความบริสุทธิ์ ความเป็นคนเธอไม่เอาทั้งนั้น!
เมื่อก่อนเขาตาบอดไปจริงๆ!ถึงจะรู้สึกว่าผู้หญิงแบบนี้ดี!
ตอนนี้สาครแค่มองกันยาแป๊บเดียวเขาก็รู้สึกว่าอยากจะอ้วก เขาเอาขาไปเตะโต๊ะที่อยู่ข้างๆแล้วเดินออกไปจากห้อง
พอได้ยินเสียงปิดประตูมือของกันยาที่เก็บเงินถึงจะหยุด
เธอก้มหัวลงมีน้ำตาไหลลงไปบนพรมทีละหยดๆ
เขา......ต้องรังเกียจเธอมากกว่าเดิมแน่ๆเลย......
แต่แบบนี้ก็ดี......
ถ้าเป็นแบบนี้หลังจากที่เธอจากไปเขาก็จะไม่เศร้า......
พอกันยาคิดแบบนี้อยู่ดีๆเธอก็รู้สึกเจ็บหน้าอก
“อือฮื้ม!”เธอปิดปากแล้วไอ พอเปิดฝ่ามือก็เห็นมีเลือดเต็มอยู่ในฝ่ามือ
กันยานั่งดูนิ่งๆ
เป็นอย่างงั้นจริงด้วย......เวลาของเธอเหลือไม่เยอะแล้วใช่ไหม?
กันยาเก็บทุกอย่างเสร็จก็รีบเอาเงินไปที่โรงพยาบาล
“คุณหมอธีรภัทร นี่คือค่ารักษาพยาบาลของแม่ สิบล้าน พอไหม?’เธอถือเงินที่อยู่ในถุง
หมอธีรภัทรคือหมอที่ยังหนุ่มๆหน้าตาดูสะอาดเรียบร้อยเขาอึ้งไปเลย “กันยาเธอไปเอาเงินพวกนี้มาจากไหน?”
หัวของกันยาสั่นเบาๆไม่ได้ตอบอะไร
ธีรภัทรเห็นรอยช้ำที่คอของเธอแล้ว
เขาเข้าใจทันทีในตาเต็มไปด้วยความสงสารเขาไปจับที่ไหล่ของกันยา “กันยาเธอจะทำแบบนี้ไปทำไม!ถึงแม้จะเพื่อช่วยแม่เธอก็อย่าทำร้ายตัวเองแบบนี้!”
ตอน 3
บทที่ 3 ต้องการเงินที่มากกว่านี้
กันยาส่ายหัว “ฉันไม่เป็นอะไร......ยังไงฉันก็มีชีวิตไม่นานแล้วก่อนตายแค่อยากจะให้แม่ฟื้นและหายดี”
ธีรภัทรมองไปทางผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าเป็นผู้หญิงที่อ่อนแอแท้ๆแต่ในดวงตากลับเต็มไปด้วยความเข้มแข็งจะสู้เพื่อแม่
เขาคือหมอไม่ควรมีความสัมพันธ์กับผู้ป่วยและญาติมากนักแต่หนึ่งปีที่ผ่านมาเขาเห็นกันยาวิ่งร่อนหาเงินรักษาพยาบาลให้แม่ไม่หยุดเขาก็อดสงสารไม่ได้
เขาเกลียดที่ตัวเองไม่มีเงินไม่มีอำนาจพอที่จะช่วยเด็กผู้หญิงคนนี้ได้
“หมอดูให้หน่อยว่าเงินสิบล้านนี้พอที่จะผ่าตัดให้แม่ไหม?” กันยาถามอย่างไม่มั่นใจ
สีหน้าของธีรภัทรไม่ค่อยดีนัก “ค่าผ่าตัดพอแล้วแต่ค่าพยาบาลไม่พอเธอคงต้องหาเพิ่มอีกสองแสน"
หน้าของกันยาซีดขาวไปกว่าเดิม
ต้องหาเพิ่มอีกสองแสน?
จะให้เธอไปขายตัวเองอีกครั้งเหรอ?
ไม่……
เธอทำไม่ลงแล้ว…….
“โอเคค่ะ" ถึงแม้ในใจของเธอจะหมดหวังแต่เธอก็บังคับให้ตัวเองเข้มแข็ง “ฉันจะหาวิธีเอง"
กันยาหันไปมองแม่ที่อยู่ในห้องผู้ป่วยสาหัส
แม่……หนูจะช่วยแม่แน่นอน แม่รอหนูด้วย……
กันยารีบออกจากโรงพยาบาลแล้วยืนเหม่อที่หน้ารถเมล์นานมากสุดท้ายเธอก็นั่งรถไปใจกลางเมือง
ถึงจุดนี้แล้วสิ่งที่เธอทำได้คือไปขอร้องพ่ออย่างเดียวแล้วไม่มีวิธีไหนอีกแล้ว
สองแสนเองเขาคงจะให้อยู่มั้ง?
ตอนที่ไปถึงบ้านก็ดึกแล้ว กันยายืนอยู่หน้าบ้านไม่รู้ว่าจะเคาะประตูดีหรือไม่ และในตอนนี้ก็มีรถหรูมาจอดหน้าบ้านมีผู้ชายวัยกลางคนเดินลงมาจากรถ
พอเห็นผู้ชายตาของกันยาเต็มไปด้วยความหวังแล้วรีบเดินไป “พ่อ"
ตัวของสุวรรณสั่นสะเทือนแล้วหันไปมองกันยาในตาเต็มไปด้วยความตกใจ “เธอมาได้ไง?”
“หนูอยากจะมายืมเงินกับพ่อ"กันยารวบรวมความกล้าแล้วพูด “แม่ต้องใช้เงินอีกสองแสนขอยืมพ่อก่อนได้ไหม?ถ้ามีเงินแล้วจะคืนทันที"
สุวรรณทำตัวไม่ค่อยถูก
“คือ……กันยา ไม่ใช่พ่อไม่อยากช่วยแม่เธอนะแต่เพราะว่าช่วงนี้พ่อก็ไม่มีเงินเหมือนกันสองแสนลำบากมากเลยนะ……”
ตอนที่เขากำลังหาข้ออ้างประตูในรถก็ถูกเปิดมีแม่ลูกคู่นึงเดินลงมาจากรถในมือเต็มไปด้วยของหลายชิ้น
กันยารู้จักยี่ห้อพวกนั้นของชิ้นนึงอย่างต่ำก็ต้องราคาสี่ห้าหมื่นมีเยอะขนาดนี้ราคาคงเกินสองแสนไปตั้งนานแล้ว
เมื่อกี้เขาบอกว่าไม่มีเงินแต่ตอนนี้มีแต่ของแบรนด์เนมนี่เขากำลังตบหน้าตัวเองชัดๆ
พอมณีที่ลงจากรถเห็นหน้าของกันยาหน้าของเธอที่ยิ้มอยู่ก็อึ้งไปเลยเธอตะโกนพูด “เธอมาที่นี่ทำไม?”
“ฉันมายืมเงิน แม่ของฉันต้องการเงินรักษาพยาบาล”กันยาตอบอย่างหน้าไร้ความรู้สึก
“นางจิ้งจอกนั่นจะตายแล้วเหรอ?”ดวงตาของมณีเต็มไปด้วยความดีใจ “งั้นก็ดีมากเลย!จะให้ค่ารักษาไปทำไมให้ตายๆไปเลย!”
อารมณ์ของกันยาที่อดกลั้นไว้ตอนนี้ทนไม่ไหวแล้วทุกอย่างถึงจุดสูงสุด
“อะไรคือนางจิ้งจอกเจ้าเล่ห์!คนที่ทำให้ความรักพ่อแม่ฉันพังคือเธอ!”กันยาพูดด้วยความโมโห “เธอยังจะมาบอกว่าแม่ฉันคือนางจิ้งจอกอีกเหรอ”
“กันยา!เธอพูดอะไรกับน้ามณี!”สุวรรณทนฟังไม่ไหวแล้วก็เลยตะโกนด่ากันยา
มณีโดนว่าจนสีหน้าเธอเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาสุดท้ายตาแดงเพราะน้ำตาเริ่มไหลไปเลย
“ได้ สุวรรณ!เธอไปดูแลสองแม่ลูกนั่นเลย!ฉันกับขวัญไม่ใช่คนในครอบครัวเธอสองแม่ลูกนั่นถึงคงใช่สินะ!เธอเอาตังไปให้เอล!”
มณีพูดแล้วร้องไห้และรีบวิ่งออกไป