ตอน 2
คนที่โชคดี
บทที่ 2 ให้ฉันได้เป็นผู้หญิงของคุณแค่คนเดียวอีกหนึ่งปี
เช้าวันรุ่งขึ้น ทางเหยาตื่นขึ้นมา หยานเส้าคุนไม่อยู่บน เตียงแล้ว
มีเพียงความหนาวเย็นของรอยผ้าที่ยับอยู่ข้างกายแสดง ว่าเมื่อคืนผู้ชายคนนั้นเคยมา
หลังจากทางเหยาทานยาเสร็จ หยิบพู่กันเล็กมาเขียน หัวใจพระสูตร
“ติ้ง”
เพิ่งเขียนได้ไม่กี่บรรทัด เลือดอุ่นๆที่ไม่มีสัญญาณเตือน ล่วงหน้าไหลหยดลงมาที่กระดาษ ผลิบานเป็นดอกพลัม บาน
“คุณหญิง!” สาวใช้เสี่ยวชีตกใจมาก รีบหาผ้าเช็ดหน้า มาหยุดเลือด
ในความตื่นตระหนก เธอสะบัดกล่องผ้าที่หยานเส้าคุน เอามาให้เมื่อคืน เมื่อเห็นผ้าเช็ดหน้าดอกพลัมนั้น
เสี่ยว ไม่ได้คิดอะไรเยอะ จึงหยิบผ้าเช็ดหน้ามาวางไว้ ใต้จมูกของทางเหยาโดยตรง
“เผามันทิ้งให้ฉัน!” ทางเหยาเขวี้ยงผ้าเช็ดหน้าลงพื้น แววตาเต็มไปด้วยความโกรธที่แสนเจ็บปวด
เสี่ยว รีบเอาเตาเผาไฟมา ทางเหยาก้มลงหยิบ โยนมัน เข้าไปโดยไม่ลังเล
ทันใดนั้น ไฟประกายสาด และควันดำก็ลุกขึ้นมา
“คุณเผาให้ใครดู?” เสียงของหยานเส้าคุนดังเข้ามาจาก ประตู ด้วยความโกรธ
ทางเหยาสำลักควันจนไอออกมา จนไม่มีเวลามาสนใจห ยานเส้าคุน
หยานเส้าคุนข้ามน้ำข้ามลมมาไม่เคยถูกคนอื่นเพิกเฉย ดึงแขนของทางเหยาด้วยความโมโห บังคับให้เธอสบตา กับตัวเอง
เพียงแค่มอง กลับทำให้เขาหยุดชะงัก
“ทำไมเลือดกำเดาไหล?” น้ำเสียงของหยานเส้าคุณตื่น ตระหนก แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่เคยตระหนักถึง
“คุณหญิงคุณ…” เสี่ยวชีอดไม่ได้อยากเอ่ยปาก
สายตาเยือกเย็นของทางเหยามองไปเพื่อตักเตือนให้ เธอหุบปาก จากนั้นก็พูดเรียบๆ: “แค่ร้อนใน
หยานเส้าคนมองสีหน้าของทางเหยา ซีดๆ อารมณ์กั กลับหงุดหงิดขึ้นมา
“แค่ร้อนในก็เลือดกําเดาไหล เธอกลายเป็นคนอ่อนแอ ไปตั้งแต่เมื่อไหร่?” น้ำเสียงของเขาพูดอย่างตำหนิ
ทางเหยาเกิดมาในครอบครัวที่ยากจน ก่อนที่หยานเส้ คุนยังไม่ได้เป็นหัวหน้าทัพ สามารถยกข้าวสารเพื่อแลก กับปลาได้ เธอในสายตาเขา เป็นผู้หญิงที่แข็งแกร่งเสมอ
ใช่ ทําไมถึงกลายเป็นคนอ่อนแอได้ถึงเพียงนี้?
ทางเหยาควบคุมอารมณ์ตัวเองเอาไว้ มองดูผ้าเช็ดหน้า ที่อยู่ในเตากลายเป็นสีดำอย่างเงียบๆ
“มีเรื่องหนึ่งต้องการบอกคุณ” หยานเส้าคุนแอบรู้สึกว่า น้ำเสียงของตัวเองก้าวร้าวเกินไป จึงอ่อนลงไม่น้อย “คุณ แม่อยากอุ้มหลาน สัปดาห์หน้าฉันจะพาผู้หญิงคนหนึ่ง กลับมาบ้าน”
ทางเหยาจ้องมองเขาด้วยสายตาตกตะลึง แววตาเต็มไป ด้วยความเหลือเชื่อ
เธอรู้มาตลอดว่าเขามีผู้หญิงข้างนอก ตรายใดที่เขาไม่ พากลับมาจวนแม่ทัพเหนือ เธอสามารถปิดตาข้างหนึ่ง ลืมตาข้างหนึ่งได้
แต่ตอนนี้ ในที่สุดเขาก็อดทนไม่ได้อีกต่อไป?
“เหยาเหยานี่เป็นการแต่งงานในรูปแบบใหม่ของเรา ใน ชีวิตนี้ฉันจะแต่งงานกับแค่เธอเพียงคนเดียว”
เป็นคำพูดที่หยานเส้าคุนหนุ่มบ้าคลั่งที่เคยพูดไว้ ยังคง ก้องอยู่ในหูของทางเหยา
ชีวิตนี้ช่างยาวนาน เพิ่งผ่านไปเจ็ดปี เขาแทบรอไม่ไหวที่
จะแต่งงานกับผู้หญิงคนที่สองแล้ว….
ทางเหยาดวงตาแดงก่ำอย่างอดไม่ได้ กลั้นอย่างสุด กำลังเพื่อไม่ให้น้ำตาไหลลงมา
“วางใจได้ ทะเบียนสมรสของเธอจะไม่ถูกเคลื่อนไหว ใดๆ ” หยานเส้าคุนรู้สึกผิดกับทางเหยา จึงอธิบายด้วย ความเสียใจ
“หยานเส้าคุน” น้ำเสียงของทางเหยาสะอื้นเล็กน้อย “คุณอย่าลืม…คุณเคยพูดไว้ว่าจะแต่งงานกับฉันแค่คน เดียว…”
“ทั่วทั้งประเทศหัวหน้าทัพคนไหนบ้างที่ไม่มีภรรยาสาม คนนางสนมสี่คนบ้าง? เจ็ดปีมานี้ฉันมีแค่เธอคนเดียว หรือ ว่าคุณยังไม่พอใจอีกเหรอ?” หยานเส้าคุนสีหน้าขรึม
“หนึ่งปี ให้เวลาฉันได้เป็นผู้หญิงคนเดียวของคุณอีกหนึ่ง ปี” ทางเหยามองเขา น้ำเสียงอู้อี้
ดวงตาของหยานเส้าคุนสั่นไหว ไม่เข้าความหมายคำว่า หนึ่งปีที่ออกมาจากปากของผู้หญิงคนนี้
ทางเหยาสำหรับเขา ยังคงรู้สึกผิด
ยังไงเธอก็ได้นำช่วงเวลาที่สวยงามที่สุดมอบให้เขา ใน ช่วงเวลาที่เขายากลำบากที่สุด
เพียงแค่อารมณ์ที่แปรปรวนของเธอ ทำให้เขาเบื่อตั้ง นานแล้ว
ผู้หญิงข้างนอกทั้งอิ่มน้ำและนุ่มนวล รู้เคล็ดลับมากมาย ทำให้เขาได้ลิ้มลองยังไงก็รู้สึกสดใหม่อยู่ตลอด
เป็นถึงหัวหน้าทัพ ใครจะไม่ชอบให้ผู้หญิงเป็นฝูงมา คุกเข่าอยู่ใต้ชุดทหารของตัวเอง?
“เธอท้องแล้ว เผ่าพันธุ์ของฉันไม่สามารถถูกทิ้งไว้ข้าง นอก” หยานเส้าคุนได้ตัดสินใจแล้ว และไม่ได้มองทาง เหยาอีก
ตอน 3
บทที่ 3 เขาไม่ได้เป็นของเธอแค่คนเดียวแล้ว
เจ็ดวันต่อมา
โคมไฟสีแดงถูกประดับแขวนอยู่ทั่วทั้งจวนแม่ทัพเหนือ เป็นงานฉลองโดยเฉพาะมีฉากหลังเป็นหิมะ
“เรือนเหม่ยของฉัน โคมไฟสักดวงก็ไม่อนุญาตให้ แขวน!”
ทางเหยาสั่งให้คนรับใช้ทุกคนนำโคมไฟและผ้าซาติน ออกไปจากบ้านของเธอให้หมด นี่เป็นครั้งแรกที่เธอโกรธ
มีการร้องเพลงและการเต้นที่ห้องโถง มีเพียงเรือนเหม่ย
ของเธอที่เงียบเหงา
“คุณหญิง ถึงเวลาทานยาแล้ว” เสี่ยวชียกน้ำอุ่นมาหนึ่ง แก้ว และมียาเม็ดหลากสี
“ทิ้งไปเถอะ ต่อไปก็ไม่กินอีกแล้ว” ทางเหยานั่งในศาลา มองไปที่ห้องโถง
หิมะโปรยลงมายังผมสีดำหลังศีรษะของเธอ ทีละนิดแล้วละลายเป็นน้ำเย็น ซึมเข้าไปในเส้นผม
“คุณหญิง คุณต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป เพื่อให้หัวหน้าทัพ เปลี่ยนใจหันกลับมา…” น้ำเสียงของเสี่ยวซึมีความสะอื้น เล็กน้อย
“ไม่มีทางกลับมาแล้ว” ทางเหยาพึมพำ น้ำเสียงลอยไป
ไกล
เสียงดังวุ่นวายที่ห้องโถงดึกดื่นถึงจะหยุดลง
ทางเหยานอนตะแคงคดตัวอยู่บนเตียง คางแทบจะวาง บนเข่า ร่างกายผอมจนไม่มีเค้าโครงของคน
ยิ่งช่วงเวลากลางคืนมากเท่าไหร่ ความเจ็บปวดตรง หน้าอกยิ่งหนักหน่วง
คําสาบานของหยานเส้าคนที่สาบานว่าจะดีกับเธอแค่ คนเดียว คืนนี้จะนอนกอดผู้หญิงอีกคนนอนหลับ
เธอทางเหยา จะไม่ได้เป็นผู้หญิงคนเดียวของเขาอีกต่อ ไปแล้ว
หลังจากแต่งงานมาเจ็ดปี หยานเส้าคุนยุ่งอยู่ข้างนอกเป็นเวลาสามปี
แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขาให้ผู้หญิงตั้งครรภ์
ทางเหยากัดหลังมือของเธออย่างรุนแรง จนกระทั่ง ความเจ็บปวดทำให้เธอสั่นเทา
วันที่สอง
หยานเส้าคุนพาเมียใหม่ซูชิงชิงมาที่เรือนเหม่ย บอกให้ เธอนำชาผ่านประตูมาให้ทางเหยา
ทางเหยานั่งเช็ดเลือดในจมูกอยู่บนเตียง ไม่ฟังความ เคลื่อนไหวของข้างนอก
“ไม่พบ” อารมณ์ของเธอแน่วแน่
แม้ว่าจะต้องป่วยตายอยู่ที่เรือนเหม่ย ก็จะไม่มีทางยอม เจอกับผู้หญิงในอ้อมแขนของเขาอย่างแน่นอน
เสี่ยวชีไม่ได้ขวางไว้ หยานเส้าคุนพาคนเข้าไปโดยตรง
เมื่อเห็นว่าทางเหยายังคงนอนอยู่ในผ้าห่ม เขาดูไม่ พอใจมาก: “กี่โมงก่ำยามแล้วยังอยู่บนเตียง ใช่เรื่องไหม?”
ซูชิงชิงที่อยู่ข้างๆสบตา พูดด้วยน้ำเสียงเล็กๆ: “หัวหน้า ทัพ ชิงชิงเพิ่งเข้าจวน คุณก็อย่าโกรธคุณพี่เลย”
พูดแล้วก็ยกมือเล็กมาไว้ที่อกของหยานเส้าคุณลักษณะ ที่เห็นอกเห็นใจและอ่อนโยนนี้ ใครเห็นก็สบายใจ
ทางเหยาหัวเราะเยาะออกมา ดวงตามืดมนและ หม่นหมอง
ลักษณะเช่นนี้ของตัวเอง จะสามารถเทียบกับคนใหม่ ทําให้เขาพอใจในสายตาได้อย่างไร?
“ไม่สบอารมณ์ก็ไม่ต้องมา” ทางเหยาก็ไม่คิดจะไว้หน้า
หยานเส้าคุนสะอึกกับคำพูดของทางเหยา เขามีความ กรุณาพาซูชิงชิงมาพบเธอผู้เป็นเมียใหญ่หัวหน้าทัพ เธอ มีทัศนคติเช่นนี้เหรอ?จวนแม่ทัพเหนือ
“คุณพี่ไม่ต้องการพบชิงชิง งั้นชิงชิงก็คงต้องไป…” ซูชิง ชิงรู้เวลาจึงวางกาน้ำชาในมือลง สีหน้ามีความเสียใจ
ทางเหยายังคงไม่ได้มองซูชิงชิงตรงๆ เธอมองขึ้นไปบน เพดาน เพื่อป้องกันไม่ให้เลือดกำเดาไหล
แต่ลักษณะเช่นนี้ ภายใต้สายตาของหยานเส้าคุนกลับดู โดดเดี่ยวและไม่แยแส
ภายในห้องเหลือเพียงแค่พวกเขาสองคน หยานเส้าคุ นบีบคางของทางเหยาทันที บังคับให้เธอสบตากับตัวเอง
“ตอนนี้ชิงชิงกำลังตั้งครรภ์ คุณจะคิดแทนผมเลยไม่ได้ เลยเหรอ?” อารมณ์ในดวงตาของเขายังคงผันผวน
ทางเหยามองเขาตรงๆ: “ฉันก็เคยตั้งครรภ์ ไม่ใช่เหรอ ไง?”
หยานเส้าคุนถูกพูดแทงใจ ทันใดนั้นเขาก็เกร็งทันที
สี่ปีที่แล้วหยานเส้าคุนชนะรบที่ชินเฉิงฉือ ทางเหยาที่ กำลังตั้งครรภ์ไปร่วมงานฉลองด้วยกันกับเขา ไม่คาดคิด ว่าระหว่างทางจะถูกหักหลัง ใช้มีดแทงเขาโดยตรง
หยานเส้าคุณไม่สามารถหลบได้ ทางเหยาที่กำลังตั้ง ครรภ์อยู่ข้างๆก็ไปบังมีดให้เขาไว้
ไม่มีเด็กแล้ว มดลูกของทางเหยาก็ถูกกระแทกอย่างแรง เช่นกัน
แต่หยานเส้าคุนกลับไม่ได้รับบาดเจ็บเลย
เมื่อระลึกถึงอดีตที่ผ่านมา หัวใจของหยานเส้าคุนก็เจ็บ อย่างรุนแรง จึงคลายมือที่กำลังบีบคางของทางเหยา อย่างช่วยไม่ได้
“เหยาเหยา” น้ำเสียงของเขาอ่อนลงไม่น้อย “ฉันรู้ว่าทำ ผิดต่อคุณ รอให้ผู้หญิงคนนั้นคลอดลูกออกมา ฉันจะส่ง ให้คุณ แม่ของลูก เป็นคุณเท่านั้น”
“คุณไปเถอะ ฉันเหนื่อยแล้ว” ทางเหยาหลับตาลง หน้าอกก็เริ่มเจ็บขึ้นมาอีกครั้ง
น้ำเสียงเรียบๆของเธอทำให้หยานเส้าคุนไม่พอใจ เขา ได้ถอยแล้วหนึ่งก้าว ทำไมเธอถึงทำเช่นนี้?
“เหยาเหยา อย่ามีปัญหา” หยานเส้าคุนกอดเธอไว้ใน
อ้อมแขน
“อย่าแตะต้องฉัน!” น้ำเสียงของทางเหยาดังขึ้น ความ รังเกียจในสายตาชัดเจน
หยานเส้าคุนอยู่ข้างนอกถูกล้อมรอบไปด้วยการเอาใจ จนนิสัยเสีย ทนไม่ได้หากคนข้างๆจะไม่เชื่อฟัง
ปฏิกิริยาของทางเหยา ทันใดนั้นก็ทำให้เขาโกรธ
“ผมเลี้ยงดูคุณมาหลายปีนี้ทำให้นิสัยคุณแข็งกร้าวขึ้น? ไม่ให้ฉันแตะต้อง แล้วอยากให้ผู้ชายป่าเถื่อนคนไหนและ ต้องล่ะ?”
ตอน 4
บทที่ 4 จะให้ผมแตะต้องไหม
ทางเหยาถอนหายใจอย่างหนัก ความเจ็บปวดตรงอก ทำให้เธอหายใจไม่ออก ทำให้ไม่ทันที่จะปฏิเสธหยานเส้าคน
เธอส่ายหัว ต่อต้านอย่างเงียบๆ
“ไม่ได้แตะต้องคุณแค่ไม่กี่วัน เรียนรู้ทักษะการหลีก เลี่ยงแล้ว!”
ทางเหยาหยุดตัวสั่นไม่ได้ ร่างกายขึ้นลง เจ็บปวดทุกซอกมุม
หยานเส้าคุนก็รู้สึกไม่สบายใจเ