บทที่ 25 ตีตาย

เลือดไหลออกมา หยดลงไปที่พื้น เขาเหมือนไม่มีความรู้สึกเจ็บ มองไม่เห็นเลือดที่ไหลออกมา เพียงรู้สึกยังกรีดได้ไม่ลึกพอ

จากนั้นเขาก็กรีดลงรอยซ้ำรอย ไม่ได้เพียงอยากให้คำเหล่านี้ติดกับผิวตัวเอง ยิ่งต้องการให้ติดอยู่กับวิญญาณเขา จะได้ไม่ต้องผิดกับการแยกแยะทั้งที่รักแต่กลับเอาเป็นเกลียด เส

บทที่ 26 แต่งงาน

เขายืนไว้ตรงหน้ากระจก แกะกระดุมเสื้อออก เขาสัมผัสหน้าอกข้างขวาที่สักชื่อโม เขมนิจ สามพยางค์นี้ไว้ ถึงเขาจะไม่ได้ยินชื่อเขมนิจนี้จากปากคนอื่นมานาน แต่เขารู้ว่าใจเขาได้ผูกมัดกับใจโมไปแล้ว ไม่จากไปไหนตลอดไป

แผลของมือข้างขวาเขาเริ่มบวมแล้ว แต่เขาก็ปฏิเสธการจะรักษาของหมอ เขาบอกว่า

บทที่ 27 ผมชื่ออะไร

เขารักห่วงใยโมอย่าดี โมมีความสุขกับความอบอุ่นที่ได้มา

หลังพวกเขาคบหากันแล้ว เขาดีกับโมมากกว่าเดิม ไม่ว่าจะทำอะไรก็จะคิดถึงความรู้สึกโมก่อน

ชีวิตที่เหลืออยู่ของโมรับได้กับความสุขความรักที่ธรรมดาแบบนี้แล้ว

เสียงสายเข้าดังขึ้น…….

“คุณได้รับหรือยังครับ?”

“ดอกไม้ที่คุณให้