บทที่ 40 ยกโทษให้ได้ไหม?

คำถามของจีโน่ ทำให้อรอุมาไม่รู้จะตอบยังไง

โดยปกติ ฝ่ายหญิงหนีออกจากบ้าน โดยมากเกิดจากความผิดของฝ่ายชายไม่ใช่เหรอ แต่ว่าเด็กไม่ผิด กลับต้องมาเก็บกดเพราะเสียคุณแม่ไป

อรอุมาดูออก จีโน่คิดถึงแม่ของตัวเองมาก แต่ เรื่องของผู้ใหญ่ เธอเป็นแค่คนนอก จะพูดอะไรได้?

อรอุ

บทที่ 41 ลูบคลำริมฝีปากเธอ

นี่เป็นครั้งแรกที่จีโน่ได้นอนหลับในอ้อมกอดของแม่ จีโน่มีความสุขมากแม้แต่ในฝันยังยิ้มอยู่ตลอดเวลา

และเป็นครั้งแรก ที่อรอุมาได้รับรู้ความสุขจากการเป็นแม่คน ถ้าหากลูกของเธอไม่ตายไปก่อน ตอนนี้เธอก็คงเป็นแบบนี้ กินข้าวเป็นเพื่อนลูก เล่นเป็นเพื่อนลูก อ่านนิทานก่อนนอนให้ลูก

บทที่ 42 อรอุมา ผมขอโทษ

ห้องหนังสือ

อรอุมาจ้องมองกาจ ถามขึ้น “กาจ คุณกำลังทำอะไรอยู่ ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่ได้”

“อรอุมา.....” กาจก้าวเท้าออก อยากจับตัวเธอ อรอุมาได้แต่ถอยหลัง “หยุด! คุณอย่ามาเข้าใกล้ตัวฉัน คุณถอยหลัง!”

ภาพลักษณ์กาจผู้ที่มีแต่คนเกรงขาม ณ ตอนนี้รู้สึกมีแต่ความล้มเหลว “อรอุมา