บทที่ 11 โลกของเธอ เหลือแต่ความว่างเปล่า

เธอดีกับกาจมากจริงๆ

ถึงขั้นที่รุนแรงที่สุดคือกาจจะเอาเลือดเธอไปช่วยอุรา เธอก็ไม่เคยคิดแค้น

เธอรู้ดีว่ากาจมองเธอเหมือนเศษหญ้าข้างถนน แล้วทำไมถึงยังไม่ยอมหย่าอีก

เธอรักกาจมากมายเพียงนี้เชียวเหรอ

สายตาของกาจมีสะครู่หนึ่งที่สับสน แต่ว่าก็ทำให้กาจคิดได้อ

บทที่ 12 เขาจะแต่งงานแล้ว

วันรุ่งขึ้น อรอุมาพยุงร่างกายที่อ่อนแอทำเรื่องขอออกจากโรงพยาบาล

ก่อนจากไป เธอแวะไปห้องเด็กทารก เธออยากอุ้มลูกเธอออกไปด้วย ถึงแม้การมาเยือนของเด็กคนนี้ จะนำมาพาแต่ความมืดมนที่นับไม่ถ้วนก็ตาม แต่ว่า อุ้มท้องมาสิบเดือน ยังไงเธอก็ทำใจทิ้งเด็กไม่ลง

แต่ว่า พยาบาลบอกกับเธอว่

บทที่ 13 ลูกของฉันอยู่ไหน

“.........”

เหมือนโลกทั้งใบแตกสลาย อรอุมารับไม่ได้กับความจริงที่ได้ยิน ไม่อยากรับรู้อะไร เธอส่ายหัวไปมา “ไม่ ไม่มีทาง เธอหลอกฉัน เธอกำลังโกหกฉันใช่ไหม.....”

“ฉันจะโกหกเธอเพื่ออะไร”

อุรายิ้ม “ถ้าหากไม่ใช่เพราะกาจมั่นใจ กาจจะยืนเฉยให้คุณปู่ไปคุมการตรวจดีเอ็นเอได้ยังไ