บทที่14-สร้อยคอ

หลินเมิ่งหยิบสร้อยคอออกมาจากในลิ้นชัก แล้วค่อยๆ ถือมันอย่างระมัดระวัง ส่งไปที่ด้านหน้าของหรงหลิง

“นี่ ให้คุณค่ะ”

หรงหลิงรู้สึกขำเป็นอย่างมาก เขาจะอยากได้สร้อยคอนี่ไปทำไมกัน! เขารับสร้อยคอเส้นนั้นมา แล้วตบลงหน้าขาของตัวเองเบาๆ พร้อมกับสั่งว่า “มานี่ นั่งตรงนี้”

บทที่15-มนต์รักหลานหู

ทะเลสาบหลานหู*ถึงแม้ว่าในชื่อสถานที่นี้จะมีคำว่าทะเลสาบอยู่ แต่พื้นที่เกือบจะทั้งหมดนั้นกลับเป็นภูเขาสูงใหญ่ขึ้นเรียงราย ส่วนทะเลสาบหลานหูนั้นถูกโอบล้อมอยู่ท่ามกลางภูเขา มีธารน้ำไหลลงมาจากยอดภูเขาจนรวมกันเป็นทะเลสาบที่ใสสะอาด ดูราวกับอัญมณีสีฟ้าครามที่ฝังอยู่ในสถานที่กว้

บทที่16-มอมเมา

หรงหลิงยืดขาเรียวยาของตัวเองออกด้วยท่วงท่าสบายๆ ราวกับพระราชา เขากอดเธอไว้ ท่าทางตอนนี้คือ...เธออยู่ในอ้อมกอดของเขา ลำตัวช่วงบนแนบชิดอยู่กับกายของเขา ส่วนขาเรียวขาวที่โผล่พ้นออกมาจากกางเกงขาสั้นนั้นกำลังแช่อยู่ในธารน้ำ และก็ดูราวกับว่ากำลังแอบอิงแนบชิดอยู่กับขายาวทั้งสองของเขา