บทที่132-ดูแล

“อย่าร้องไปเลย เธอยังมีฉัน ลืมเขาซะ ฉันจะทำให้เธอมีความสุข!”

เซียวอี้โน้มหน้าเข้ามา ยื่นนิ้วไปเช็ดน้ำตาที่หางตาของเธอด้วยความอ่อนโยนเป็นที่สุด ท่าทางเช่นนี้เหมือนเขาจะทำมาแล้วหลายครั้งหลายหน และเหมือนจะอยู่ในตำแหน่งช่วยเช็ดน้ำตาให้เธอมาโดยตลอด แต่เขาสาบานว่าสักวันหนึ่งเขา

บทที่133-มาเยี่ยม

“เด็กดี ดื่มอีกสักหน่อยนะ!”

ในห้องพักผู้ป่วย กลับเป็นเซียวอี้ที่ถือถ้วย แล้วเอาใจให้หลินเมิ่งกินซุป ก่อนหน้านี้เธอเสียเลือดไปเยอะ ตอนนี้ต้องบำรุงเลือดให้มาก ด้วยเหตุนี้ เซียวอี้ก็เลยสั่งกำชับพ่อครัวเป็นพิเศษ ว่าให้ใส่ของบำรุงเลือดลงไปให้หลินเมิ่ง อย่างเช่นโจ๊กถั่วลิสง

บทที่134-ทำตัวให้ชิน

เจียงโพ่ล่างแอบซ่อนความรู้สึกที่ปั่นป่วน เห็นหลินเมิ่งก้มหน้าก้มตาไม่พูด เขาก็เอ่ยขึ้นมาเสียงนุ่มนวลว่า “เธอไปกับฉันเถอะ ฉันจะไม่ร้องขอเธออะไรทั้งนั้น เธอก็แค่เป็นหลินเมิ่งของเธอไป ถือว่าฉันขอร้องเธอ ดีมั้ย?! เธอไปกับฉันเถอะ!”

เขามองดูเธอด้วยความจริงใจในใจทั้งหมดทำ