บทที่130-เมื่อมีชีวิตอยู่แล้วต้องทนทุกข์แบบนี้-ตายไปซะยังจะดีกว่า

บนเตียงที่ยุ่งเหยิง มีสองร่างที่กำลังกอดก่ายกันอย่างแนบแน่น

ลมหายใจ จากที่หอบกระชั้นค่อยๆ เริ่มคงที่ขึ้นทีละน้อย

ร่างกาย ยังคงร้อนระอุ แต่ว่าหัวใจกลับเยียบเย็น

จริงๆ แล้วเขาก็รักเธอ ทะนุถนอมเธอมากมายขนาดนั้

บทที่131-ปล่อยมือ

ขอเพียงแค่ยังมีลมหายใจ ไม่ว่าจะเป็นหรงหลิงหรือเซียวอี้ก็จะต้องช่วยให้หลินเมิ่งมีชีวิตกลับมา

หลังจากออกมาจากห้องฉุกเฉิน แล้วถูกส่งตัวไปยังห้องพักผู้ป่วยที่มีการดูแลเป็นพิเศษ หลินเมิ่งก็เงียบสงบมากเป็นพิเศษ ฤทธิ์ของยากล่อมประสาทยังคงไหลอยู่ในร่างกายข

บทที่132-ดูแล

“อย่าร้องไปเลย เธอยังมีฉัน ลืมเขาซะ ฉันจะทำให้เธอมีความสุข!”

เซียวอี้โน้มหน้าเข้ามา ยื่นนิ้วไปเช็ดน้ำตาที่หางตาของเธอด้วยความอ่อนโยนเป็นที่สุด ท่าทางเช่นนี้เหมือนเขาจะทำมาแล้วหลายครั้งหลายหน และเหมือนจะอยู่ในตำแหน่งช่วยเช็ดน้ำตาให้เธอมาโดยตลอด แต่เขาสาบานว่าสักวันหนึ่งเขา