บทที่119ปวดใจ

ทางด้านของเสี่ยวจางมองดูอู๋หย่งพานายตำรวจสองคนนั้นเข้าไปในร้านอาหารแล้ว ก็ขึ้นรถขับออกไปทันที

ซึ่งก่อนหน้านี้อู๋หย่งได้ทำการสำรวจสถานที่แห่งนี้มาแล้ว และเขาก็ได้หาห้องเอาไว้เรียบร้อยแล้วซึ่งอยู่ใกล้ๆ ไม่ไกล เสี่ยวจางขับรถออกไป สามนาทีก็ถึง หลังจากที่ที่ไปถึงยังห้องพักเล็ก

บทที่120อ้อมกอดของเขา

หรงหลิงขมวดคิ้วแน่น ยื่นมืออกไป คว้าหมับตรงท้ายทอยของหลินเมิ่ง จากนั้นข้อมือออกแรงเพียงนิด กดศีรษะของเธอให้ซบแน่นเข้ากับแผงอกของตน

ไม่ผิดที่สาวน้อยคนนี้จะร้องไห้ออกมาได้ แต่เขาจะไม่ยอมให้ผู้ชายหน้าไหนได้เห็นใบหน้าเปื้อนน้ำตาของเธอเด็ดขาด ความโศกเศร้าน่าเวทนาของเธอ

บทที่121ปลอบโยน

เธอได้ยินแล้วก็เงยหน้าขึ้น ดวงตาที่แดงก่ำราวกับตาของกระต่ายแฝงไว้ด้วยความหวาดกลัวมองไปที่เขา

ในใจของเขารู้สึกโกรธ เดินเข้าไปสองสามก้าวแล้วหมุดเปิดฝักบัว ลากเธอเข้ามาแล้วถามด้วยน้ำเสียงบีบคั้นว่า “หรือว่าจะให้ฉันช่วยอาบ!?”

เธอส่ายหน้า แต่กลับอ้าแขนกอดเขาไว้แน่น ซุ