บทที่ 113 สนแต่รอยยิ้มคนใหม่ ไม่ไยดีน้ำตาคนเก่า

ตอนที่เจียงโพ่ล่างถูกครูประจำชั้นเรียกไปที่ห้องทำงานของครูใหญ่ ในใจก็คิดเอาไว้แล้ว เตรียมพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับหลินเมิ่งเอาไว้ดีแล้ว เขาคิดว่าตัวเองจะต้องเผชิญหน้ากับคำกล่าวหาของหลินเมิ่งด้วยความอับอาย จะต้องอายจนต้องแทรกแผ่นดินหนีที่ตัวเองและคน

บทที่ 114 ร้อนรน

ลูกน้องของหรงหลิงรายงานข่าวทุกอย่างที่สืบมาได้ให้กับหรงหลิง เรื่องราวกลับซับซ้อนกว่าที่หรงหลิงคิดไว้เสียอีก เพราะเวลามีน้อย ดังนั้นจึงสืบมาได้เพียงแค่สิ่งที่อยู่ผิวเผิน หรงหลิงจึงสั่งการให้ลูกน้องตามสืบต่อ แต่กลับยังคงไม่คิดจะไปหาหลินเมิ่ง

เขารอ รอให้แม่สาวคนนั้นเป็นฝ่

บทที่115ไม่ยอม

เขามั่นใจว่าเธอรับรู้แล้ว ก็เลยปล่อยมือ แต่ก็ส่งเสียงหึออกมาเป็นการเตือน “ต่อไป ห้ามปิดประตูให้ฉันอยู่ข้างนอกอีก!”

เธอคิดไปคิดมา ก็พยักหน้าตอบตกลง อีกไม่กี่วันแล้ว เพราะฉะนั้นเธอก็ให้ความร่วมมือทำตามทั้งหมดได้ เธอไม่อยากมีปัญหาจนไม่มีความสุขยามที่ต้องไปจากเขา ไม่เช่นนั้น