บทที่71 รักจนไม่มีที่ให้ถอย

ความรักที่หลั่งไหลท่วมท้นในขณะนั้นแม้ว่าผู้จมน้ำจะเป็นตัวเอง แต่หัวใจไม่มีทางให้ถอยออกมาแล้ว

ณิชาดึงชุดราตรีใหญ่ๆที่อยู่บนตัว ลองที่จะใช้ขาปกปิด การกระทำนี้ก็หล่นเข้าไปในสายตาของกสิณ เธอกลัวอะไรอยู่?

เธอลองที่จะให้ตัวเองตั้งสติ “ทันใดไฟก็ได้ดับลง หลังจากน

บทที่ 72 ใครเป็นคนล่อลวงเขา

คนที่ควรเกลียดทำไมกลับเกลียดไม่ลง คนที่ควรรักกลับไม่ได้อยู่ในหัวใจของเธอ

แสดงหางจิ้งจอกออกมาแล้วเหรอ โยนตัวมาในอ้อมแขน ยังมีอะไรอีกล่ะ ต่อไปเธอยังจะยืนกรานว่าไม่ได้พยายามล่อลวงเขาอยู่อีกไหม สายตาของกสิณยิ่งมีแววดูถูกมากขึ้น เธอเป็นลูกสาวของใคร นับประสาอะไรกับวิธี

บทที่ 73 ความรักที่สิ้นหวัง ยังคงรอที่จะเบ่งบาน

เธอเป็นดอกไม้ที่ผ่านมาครึ่งทางแล้ว หลังจากความสิ้นหวังยังคงรอที่จะเบ่งบานออก

มีคนบอกว่าความชอบเป็นแสงนำทางของความรัก ความรักก็คือความชอบที่ลึกซึ้ง เธอ เขา หรือว่าเขา ต่างไม่มีสัญญาในหัวใจแล้ว

“พี่ว่าทำไมคนที่เกลียดกัน แต่กลับไม่เต็มใจที่