บทที่ 7 เธอต้องเข้าโรงเรียนแล้ว

กสิณยื่นมือออกไปบีบคอณิชาอย่างเเรงด้วยความโมโห

ความรู้สึกขาดอากาศหายใจเข้าโจมตีณิชาโดยไม่ทันตั้งตัว เด็กหญิงเริ่มหายใจไม่ออก ดวงตาเธอเบิกค้าง จ้องมองไปยังใบหน้าอำมหิตเลือดเย็นของเขา

" ถ้ามีอีกครั้งล่ะก็ ฉันจะเอาแกไปโยนให้หมามันขย้ำ ！"

เด็กหญิ

บทที่ 8 คุณอาบอกว่า “ ชอบ ” เธอ

ความรู้สึกถูกแบ่งแยกออกจากกันอย่างเห็นได้ชัด หลังจากลืมตาดูโลกนี้ได้ไม่นานนัก ชอบก็คือชอบ รังเกียจก็คือรังเกียจ ภายในใจนั้นหากไม่ใช่สีดำก็คือสีขาว หากไม่รักก็คือเกลียด

เเล้วอะไรล่ะที่เรียกว่าชอบ ？จะต้องทำไง ถึงจะทำให้คุณอาชอบเธอขึ้นมาบ้าง ？

จะต้องให้เล

บทที่ 9 เพื่อนคนหนึ่ง

อาหารที่หกกระเซ็นไปทั่วพื้นห้องส่งกลิ่นหอมเย้ายวน พร้อมกับไอกรุ่นร้อนจากอาหารที่ลอยฉุยขึ้นไปในอากาศ

แผ่นกระเบื้องหินอ่อนสีขาว ดูคล้ายกับจานใบใหญ่ที่มารองรับเศษอาหารเหล่านั้นไว้

กสิณนั่งอยู่อีกฝั่งหนึ่ง รอยยิ้มของเขาเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน เเละแฝงไปด้วยความชั่ว