บทที่ 230 เจตนาทำให้กสิณเข้าใจผิด

ได้แต่แผ่นหลังเขาเดินออกไปไกล ความงดงามหายไปในพริบตา

เธอตะโกนเรียกชื่อเขาอยู่ในใจ อยากให้เขาหันกลับมามองเธออีกสักครั้ง อยากจะพุ่งทะยานไปข้างหน้าไม่ว่าจะอย่างไร

วิญญาณกำลังเคลื่อนไหวแต่ร่างกลับได้แต่ยืนอยู่ตรงที่เดิมและส่งสายตาไป

รถทั้งสองคันอยู่

บทที่ 231 กรินทร์รู้สึกสำนึก

ไม่เคยเห็นบาดแผลของเธอ ไม่รู้ว่าบาดลึกถึงขนาดนี้

ไม่เคยเห็นความรักที่ลึกซึ้งของเธอ ไม่รู้ว่าตัวเองทำผิดร้ายแรงขนาดนี้

หนึ่งในสามของหัวใจ เขายังไม่สามารถรับมันได้

เมื่อเธอร้องไห้และมองออกไปไกล เขาก็สำนึกขึ้นได้ว่า คนที่ทำร้ายเธออย่างแสนสาหัสคือเขาเอง

บทที่ 232 การป่วยเป็นจริงหรือเท็จ

ตั้งแต่เจอกัน เขาใช้เวลาทั้งชีวิตสร้างอาณาจักรความรักที่เป็นของฉันเอง

โปสต์การ์ดที่ว่างเปล่าในที่สุดก็มีหลายสี แต่น่าเสียดายที่มันกำลังจะจบ

อาจเป็นเพราะความสัมพันธ์ที่สงบ ในช่วงครึ่งปีที่ผ่านมากรินทร์จึงไม่ค่อยเป็นลมหมดสติบ่อยมากนัก แค่ช่วงเวลานอนจะนา