บทที่ 229 บ้านในทุ่งดอกไม้

ความงดงามไม่ได้มีแค่ความรัก ในบางครั้งความสุขยิ่งเรียบง่าย ก็ยิ่งเข้าถึงจิตใจได้อย่างลึกซึ้ง

เช่นเดียวกับการชะล้างจิตใจ

การหัวเราะไปตลอดทางเป็นเหมือนกลิ่นอากาศอันบริสุทธิ์ของทุ่งนาเมื่อครั้งยังเด็ก

“เอากระเป๋ามาให้ฉันถือเถอะ” ณิชาอยากนำกระเป๋าในมือกริ

บทที่ 230 เจตนาทำให้กสิณเข้าใจผิด

ได้แต่แผ่นหลังเขาเดินออกไปไกล ความงดงามหายไปในพริบตา

เธอตะโกนเรียกชื่อเขาอยู่ในใจ อยากให้เขาหันกลับมามองเธออีกสักครั้ง อยากจะพุ่งทะยานไปข้างหน้าไม่ว่าจะอย่างไร

วิญญาณกำลังเคลื่อนไหวแต่ร่างกลับได้แต่ยืนอยู่ตรงที่เดิมและส่งสายตาไป

รถทั้งสองคันอยู่

บทที่ 231 กรินทร์รู้สึกสำนึก

ไม่เคยเห็นบาดแผลของเธอ ไม่รู้ว่าบาดลึกถึงขนาดนี้

ไม่เคยเห็นความรักที่ลึกซึ้งของเธอ ไม่รู้ว่าตัวเองทำผิดร้ายแรงขนาดนี้

หนึ่งในสามของหัวใจ เขายังไม่สามารถรับมันได้

เมื่อเธอร้องไห้และมองออกไปไกล เขาก็สำนึกขึ้นได้ว่า คนที่ทำร้ายเธออย่างแสนสาหัสคือเขาเอง