บทที่ 219 อาการป่วย

อายุหนึ่งร้อยปีคือชีวิต อายุห้าสิบปีคือชีวิต อายุสามขวบก็คือชีวิต

มนุษย์ตั้งแต่แรกเกิดก็นับเป็นชีวิตแล้ว

กว่าหนึ่งชั่วโมงต่อมา พยาบาลเปิดประตูห้องรอและพูดกับพวกเขาว่า “เชิญพวกคุณมาที่นี่หน่อยค่ะ”

“อ้อ โอเค” ผลออกแล้วเหรอ ดีหรือแย่กันแน่ หัวใจของณิชาลอยเคว้งใ

บทที่ 220 ไปงานเลี้ยง (1)

ความเศร้าที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตก็คือไม่มีใครรู้ว่าเมื่อไหร่จะตาย แต่ไม่มีอะไรที่สามารถทำได้

แค่สามารถลืมตาได้เท่านั้น หวังว่าทรายของเวลาจะไหลช้าลง

ตลอดชีวิต...ขอให้มีความสุข ตลอดชีวิต...ได้โปรดอย่าเสียใจ

แล้วณิชาก็พบว่าตัวเองตื่นเต้นเกินไปเล็กน้อย รีบ

บทที่ 221 คู่หมั้นโผล่ออกมา

คิดถึงดวงดาวห่างไกลที่ฝังลึกในหัวใจ ต่อให้จะคิดถึง ต่อให้จะเกิดการเข้าใจผิด แต่เธอก็สามารถซ่อนได้

เธอแค่คาดหวังว่ารอจนกว่าเธอจะกลับไป ท้องฟ้าจะยังคงเป็นท้องฟ้า ในหัวใจของเขายังคงมีพื้นที่สำหรับเธอ

ณิชาครุ่นคิด เพราะมันเป็นงานปาร์ตี้ของคุณป้ากรวินท์ ถ้าไม่ไป